fbpx
Home Column Hoe oud ben je? ‘Dat gaat je niets aan’

Hoe oud ben je? ‘Dat gaat je niets aan’

Gesprekken op de camping

door Danielle Feddes
caravan op camping

Op de camping heerst rust. Onze caravan staat aan het water. De campingbaas komt me vertellen dat er een ochtend of middag tijdelijke gasten zullen komen: bewoners van het plaatselijke verzorgingshuis, met dementie in verschillende fases.

Die dag worden twee caravans opgetuigd en voorzien van parasols en stoelen. Tijdens onze lunch onder de luifel scharrelen verschillende ouderen voorbij. Arm in arm met hun begeleiders. De waterkant lokt, maar hebben ze nog weet van gevaar? Een oude man rijdt zijn demente vrouw in een rolstoel over het veld. Hij ziet ons zitten en zwenkt naar rechts.

‘U woont hier mooi meneer’

‘U woont hier mooi, meneer’, opent hij het gesprek. Hij rijdt zijn vrouw onder de luifel, pakt de nog niet bezette stoel en steekt van wal. Hij had de kost verdiend met praten, vertelt hij. Nu, hij kan het nog. Binnen een kwartier ligt zijn hele levensloop op tafel. Een begeleider zegt tegen hem dat je niet zomaar bij mensen kunt aanschuiven, maar daar is hij het niet mee eens. Het gaat prima.

Die middag is er wisseling van gasten. Deze mensen komen van de gesloten afdeling. Een vrouw lacht opgewonden als ze in het plankje aan touwen een schommel herkent. Voorzichtig duwt ze het plankje heen en weer. Een man, zittend op het bankje aan de waterkant, kijkt mij met een nietsziend oog aan. Ik ga naar hem toe en zeg: ‘Mag ik vragen naar uw leeftijd?’ Het antwoord is helder. ‘Dat gaat je niets aan.’ Ik geef hem gelijk, maar zeg dat ik een beetje nieuwsgierig aangelegd ben. Want iemand van zijn leeftijd moet heel wat hebben meegemaakt. De juiste snaar is geraakt.

‘Het klinkt mij als muziek in de oren’

In het Fries, waar ik de helft niet van versta, vertelt hij dat hij op zijn veertiende bij de boer ging werken. Af en toe knik ik en hoop dat het ‘ja’ moet zijn. Maar hij let daar niet op, misschien door zijn ene glazen oog. Die hij heeft gekregen na een ongeluk. ‘Kun je daarmee kijken?’ vraag ik. Ineens begint een andere man, die naast hem is komen zitten, te zingen: ‘Er ruist langs de wolken…’ Hoewel ik zelf slecht zing, hoor ik hoe de noten als hazen door elkaar heen huppelen. Maar het klinkt mij als muziek in de oren. Mijn verteller trekt zich niets van het zingen aan en zegt: ‘Ik heb de Heer om veel dingen gevraagd, maar ook voor veel dingen gedankt.’

Tekst: Douwe Janssen

Beeld: conttonbro, pexels

Wil je meer columns van Douwe Janssen lezen? Neem dan een Jaarabonnement premium en ontvang elke veertien dagen Elisabeth Magazine bij jou thuis! Bij deze actie ontvang je gratis de speciale Elisabethbijbel.

Copyright © Royal Jongbloed All Rights Reserved