Jaap Versluis is een van onze vaste columnisten. Maar wie is hij eigenlijk? En hoe staat hij in het leven? ‘Als je alles doordenkt, kom je nergens in het leven’
Jaap woont in het oudste stukje van Rotterdam: historisch Delfshaven. Een idyllische wijk met steile trapjes, smalle steegjes en knusse binnentuintjes. Hij kijkt uit op prachtige oude panden en de haven vanwaar de Pilgrim Fathers vertrokken naar Amerika. ,,We wonen hier fantastisch. Ik houd enorm van deze wijk en de stad.”
Waarom houd je zo van deze stad?
,,In deze multiculturele wijk sta ik dicht bij het echte leven. Ik slenter vaak al kijkend rond, terwijl mijn telefoon uit staat. Zo krijg ik heel snel contact. Als ik door Rotterdam loop, is er altijd theater. Ik maak soms de gekste dingen mee. Twee zwervers op de brug hadden een discussie over de aartsvaders. Binnen no time hadden we een heel gesprek. En onlangs had ik een aanvaring met een pakketbezorger, die veel te hard door de wijk reed. Soms is dat ook een spel. Je moet niet over je heen laten lopen en een beetje dezelfde taal spreken.
Ik loop vaak een stukje mee met mensen; zo hoor je de meest bijzondere verhalen
Mensen vragen ook vaak de weg aan mij. Dan loop ik altijd een stukje met ze mee. Zo hoor je de meest bijzondere verhalen. Van nature ben ik nieuwsgierig en open, en vanuit mijn vak weet ik natuurlijk alles over gesprekstechnieken en doorvragen. Maar het gaat er vooral om dat je oog hebt voor de ander.”
Wat heb je van thuis meegekregen?
,,Ik ben geboren in Reeuwijk en opgegroeid in Schoonhoven, de zilverstad. Als middelste in een gezin van vijf kinderen, jongen-meisje-jongen-meisje-jongen, was ik echt de spil, letterlijk en figuurlijk. Dat heeft me veel voordeel gebracht; ik heb van iedereen wat meegekregen. Daardoor kan ik goed bemiddelen. Ik ben nog steeds een verbinder. Het was bij ons altijd druk, vrolijk, soms een beetje kolderiek. Mijn moeder was heel gastvrij. Iedereen kon blijven logeren.
Talenten heb je niet voor jezelf, maar om te delen
Mijn vader was boekhouder en ging elke dag met de bus naar zijn werk. Hij stapte op bij de bushalte van het bejaardenhuis Sola Gratia – alles uit genade. Dat was ook zijn credo. Die bushalte staat ook voor hoe ik ben opgegroeid: leven uit genade. Het besef dat je veel talenten gekregen hebt en dat je daar anderen mee mag dienen. Talenten heb je niet voor jezelf, maar om te delen.”
Hoe ben je in het schrijversvak gerold?
,,Ik heb geschiedenis gestudeerd, en het schrijven heb ik in de praktijk geleerd. Mijn eerste baan was bij de Goudse Courant en later werkte ik bij het universiteitsweekblad van de Erasmus Universiteit. Ik ben altijd een man van woorden geweest en heb het vermogen om gevoelens te verwoorden, ook op een beeldende manier, zodat het bijblijft. Vroeger was ik heel ambitieus. Ik wilde graag professor worden op de universiteit. Dat lukte niet, maar inmiddels werk ik al 25 jaar met veel plezier op een hogeschool. Toen mijn kinderen klein waren, was dat ideaal. Mijn vrouw is arts. Ik kon de kinderen naar school brengen en ophalen.
Soms moet je dingen doen vanuit je hart en later bijsturen met je verstand
We waren ook idealistisch. We hebben een periode pleegkinderen gehad. Ik stond er toen niet zo bij stil wat daar allemaal bij komt kijken: een grotere auto – zo’n zevenzitter – en dat je eigen kinderen soms wat minder aandacht krijgen. Toch was het een goede en leerzame tijd. Soms moet je dingen doen vanuit je hart en later bijsturen met je verstand. Als je alles doordenkt, kom je nergens in het leven.’’
Wat heb je met theater?
,,Ik heb jarenlang mijn eigen oudejaarsconference in Rotterdam gehad. Het begon als een grap. Dan huurde ik een klein theatertje met 99 van die roze pluchen stoelen. Het was meestal snel uitverkocht. Er kwamen vrienden, buren en collega’s en die namen ook weer mensen mee. Ik ben geen stand-upcomedian, maar ik wil een verhaal met een boodschap meegeven en mensen zelf laten nadenken. Mijn thema’s gaan over de grote vragen in het leven: Wie ben je? Waar kom je vandaan? Waar ga je naartoe?”
Je schrijft in je columns voor Elisabeth over (digitale) trends. Wat is voor jou de belangrijkste trend op dit moment?
,,De toenemende belangstelling voor religie onder jongeren. Nederland is altijd heel christelijk geweest, maar doordat we daar afscheid van hebben genomen, is er een enorme leegte ontstaan. Jongeren zijn weer op zoek naar zingeving. Ik heb vaak spontane gesprekken hierover met studenten. Prachtig! Ook eten is heel belangrijk voor de nieuwe generatie. Ze gaan er continu op uit, ergens lunchen of een koffietje drinken. Dat zie ik ook bij mijn eigen kinderen. Sinds corona zijn veel jongeren bang dat de wereld weer op slot gaat. Ze hebben behoefte aan samenhang en beleving.”
Je bent heel vrolijk en opgeruimd. Heb je weleens wat heftigs meegemaakt?
,,Toen ik zeventien was, werd ik ziek. Ik kreeg de diagnose MS en heb lange tijd in het ziekenhuis gelegen. Dan stort je wereld in. Het was winter en er lag sneeuw. Mijn ouders hadden geen auto en konden mij niet opzoeken Toch kwamen er elke dag mensen op bezoek en veel mensen baden voor mij. Later konden ze de diagnose niet bevestigen en verdwenen de klachten. Die periode heeft me enorm gevormd. Als je zeventien bent en denkt dat je in een rolstoel terechtkomt, dan voel je je als herboren, en besef je wel dat je in afhankelijkheid leeft.
Ik heb veel van mij af kunnen schrijven en mijn gevoelens verwerkt in verhaaltjes
Een paar jaar geleden kreeg ik reumatische klachten. Vorig jaar was ik zo goed als afgekeurd. Ik kon geen les meer geven én geen theater meer maken, want daar moet je fit voor zijn. Toen zat ik heel diep. Ik zat vaak thuis, kon moeilijk bewegen en raakte in een sociaal isolement. Daarom zijn we ook in de stad gaan wonen; dan heb je alles dichtbij. Dat werkt goed voor mij. Ik heb ook veel van mij af kunnen schrijven en mijn gevoelens verwerkt in verhaaltjes. Het gaat nu beter met mij, mede ook door een veel betere behandeling. Ik wil nu iets minder werken en me meer richten op schrijven.”
Lachend: ,,Eigenlijk ben ik niet zo geschikt om in Nederland te leven. Ik heb veel zon en warmte nodig. Maar ja, kan ik wel zonder Rotterdam?’’
Jaap Versluis (1967) is columnist voor Elisabeth. Hij heeft geschiedenis gestudeerd, is journalist en geeft al 25 jaar les op de Hogeschool Inholland als docent Media & Communicatie. Jaap is getrouwd met Sa’eeda van Winkel, specialist ouderengeneeskunde. Ze hebben twee kinderen: Naomi (25) en Sam (23).
Tekst Daniëlle Feddes
Beeld Elisabeth Ismaïl
Meer leuke artikelen lezen? Word ook lid van de missie van Elisabeth! Laat je inspireren met herkenbare verhalen, bemoedigende inzichten en handreikingen vanuit de Bijbel. Elisabeth biedt een veilige plek van herkenning, geloofsverdieping en verbondenheid. Lichtvoetig, pastoraal en relevant – vanuit de volle breedte van de christelijke traditie.
