‘Wifi heeft ons leven nerveuzer gemaakt. Geduld is een schaars goed geworden in het digitale tijdperk’, stelt Jaap Versluis. Hij is docent media & communicatie aan Inholland Rotterdam en schrijft regelmatig een column voor Elisabeth Magazine.
Het is een verhaal dat ik vaker met mijn kinderen gedeeld heb. Ooit had ik een afspraak met een goede vriendin uit een andere hoek van het land. We spraken af in een stadje tussen onze woonplaatsen in. Om elf uur zouden we elkaar bij de grote kerk zien. Die dag heb ik lang op haar moeten wachten. En zij op mij. Want we stonden elk bij een andere kerk.
WhatsApp houdt ons per seconde in de gaten
Elkaar mislopen bij een date of afspraak is nu onmogelijk. WhatsApp houdt ons per seconde in de gaten. En al ben je slechts een paar minuutjes te laat, dan zoemt je telefoon: ‘Waar blijf je?’ Vaak met meerdere vraagtekens achter elkaar. Geduld is een schaars goed geworden in het digitale tijdperk. Als ik iets nodig heb – een pak melk of zo – fiets ik naar de supermarkt. Of ik denk: heb ik het wel nodig? Mijn dochter van 22 niet. Die belt Getir of Flink en binnen 10 minuten heeft ze het in huis.
Zonder internet: hoe deden we dat?
Mijn zoon was vorige zomer op Interrail en hij vroeg hoe wij dit vroeger deden zonder internet en mobiel. Hoe kon je treinen of slaapplekken reserveren? Ik moest hier toch wel over nadenken. De kunst was toen juist om niet alles van tevoren te plannen. Je reisde op de bonnefooi en bij aankomst op een ver station stonden er altijd mensen klaar die een kamer wilden verhuren. Eigenlijk heel simpel. Maar op een of andere manier heeft wifi ons leven juist ingewikkelder gemaakt, of beter gezegd: gejaagder, nerveuzer.
Digitale borden bij de tram
Dat denk ik bijvoorbeeld altijd als ik in Rotterdam op de tram of metro sta te wachten. Nog niet zo lang geleden had je geen idee hoe laat die kwam. Je maalde er niet om. Vroeg of laat kwam die heus wel. Nu houden digitale borden alles bij: 7 minuten, 3 minuten. Handig? Misschien, maar ik word er nerveus van. Alsof ik niet zo maar mag wachten.
Misschien heb ik wel heimwee naar het tijdperk waarin het wachten nog een kunst was. Al ging er soms weleens wat mis, zoals toen met die vriendin bij de verkeerde kerk.
Tekst: Jaap Versluis, docent media & communicatie aan Inholland Rotterdam
Beeld: Elisabeth Ismail
Deze column komt uit Elisabeth Magazine No.13-2024. Ben je nog geen lid en wil je ook de Elisabeth ontvangen? Je kunt nu heel voordelig een abonnement afsluiten. Ontvang t/m 15 juli 2024 35% korting op een jaarabonnement.
Lees ook: Digitalisering en de illustraties van Jedi Noordegraaf.
