fbpx
Home Column Rouw is rauw: hoe vertroostend kan zo’n warm bakje zijn

Rouw is rauw: hoe vertroostend kan zo’n warm bakje zijn

door skempenaar
Rouw is rauw

Nee, de titel van dit stukje over rouw bevat geen spelfout! Die letter ‘a’ in rauw staat daar helemaal goed. Mag ik het uitleggen?

Rouw is rauw.
Rouw valt je vaak rauw op de maag.
Rouw overvalt je. Zelfs al zag je het afscheid aankomen.
De dood van een geliefde, je partner, je kind, een goede vriend of vriendin.
Het doet pijn in je ziel. Het is alsof er iets wordt losgescheurd. Alsof een wolf er met een stuk vlees vandoor gaat.
Als het jezelf betreft, ben je de eerste tijd machteloos, hopeloos, radeloos. Hoe moet het verder? Komt tijd, komt raad, zegt men. Maar de komende tijd is één zwart gat…

En hoe is het aan de andere kant van de lijn? Ik bedoel: hoe is het met de omstanders?
Omgaan met iemand die in rouw gedompeld is – dat is zo gemakkelijk nog niet. Wat moet je zeggen? Wat kun je doen? Vooral wanneer alles nog zo ‘rauw’ is… Dan is die rouw een terrein vol voetangels en klemmen. Moet je spreken? Of juist zwijgen?

Over dit alles valt veel te zeggen. Maar dat kan in deze korte overpeinzing niet de bedoeling zijn. Ik kan nu hooguit uw aandacht vragen voor één ding. En dan denk ik aan een typisch Joods rouwritueel. Ik bedoel se’udat havra’ah, de maaltijd der vervulling. Na de begrafenis nemen zij die rouwen zelf geen voedsel tot zich. Anderen geven hun voedsel. Een maaltijd, liefdevol klaargemaakt. Iets warms. Een ‘bakje troost’. Maar dat niet alleen – die maaltijd behelst veel meer, eigenlijk alles wat een goede maaltijd te bieden heeft: onderlinge verbondenheid.
‘Kom, je moet nu echt iets eten. We hebben iets lekkers voor je klaargemaakt. Nee, je hoeft het niet alleen op te eten. We eten met elkaar. Wil je het vlees medium of goed doorbakken?’

Rouw en rauw.
Wie rouwt, heeft de neiging eten te laten staan. Of hooguit iets rauws te eten: een paar worteltjes, een stuk komkommer. Niets smaakt je meer. Geen wonder, je hebt geen zin meer om te bakken en braden. Ook het voedsel is in de rouw. Het blijft rauw.
Wat een zegen wanneer er dan mensen zijn die iets warms voor je meenemen. Of het bij jou in de keuken komen bereiden. Medium of goed doorbakken. In elk geval niet rauw.
Hoe vertroostend kan zo’n warm bakje zijn. De hulpverlening bij rampen is ervan op de hoogte: dekens, jongens – en iets warms om te drinken!
Wat een zegen als je zelf uiteindelijk de weg naar de keuken weer vinden kunt. Nee, je kunt rouw niet verdrijven met rauwe wortels en zelfs niet met goed doorbakken biefstuk. Die rouw eet en drink je niet weg. Maar een beetje helpen kan het wel.
Hoe zou dat toch komen?
Rouw en rauw zijn koud. IJskoud. Zo koud als de dood. Het leven is warm, is stromend bloed, een zoen, een oogopslag, een lief woord, een schouderklop, een warme maaltijd.

Toen Jezus na zijn opstanding uit de dood aan zijn leerlingen verscheen, zagen ze Hem staan, op het strand van het Meer van Galilea: ‘Toen ze aan land kwamen zagen ze een vuurtje met vis erop en brood.’
Dat vuurtje zal Jezus wel niet voor niets hebben aangemaakt…
Samen eten ze. Vis.
Ik ben ervan overtuigd: goed gegaard.
En zeker niet rauw.

Lees ook:

Tekst: © Elisabeth (André F. Troost)
Beeld: Irina Anastasiu (Pexels)

Elisabeth is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!

Copyright © Royal Jongbloed All Rights Reserved