Jonathan en Jeanine Pellegrom (35) zetten zich met hart en ziel in voor onder meer kwetsbare jongeren in Rotterdam. ,,Veel jongeren zijn thuis nooit veilig. Ze komen uit gebroken gezinnen, hebben alcoholistische ouders of worden geslagen. Ook kampen veel jongeren met gevoelens van angst en eenzaamheid. Wij willen graag hoop en herstel bieden.”
Waarom willen jullie in deze jongeren investeren?
Jonathan: ,,Als kind heb ik zelf veel meegemaakt. Alle grote issues die nu onder jongeren spelen – verlies, angst, eenzaamheid, agressie en gedachtes over zelfdoding – heb ik vroeger ervaren. Ik heb een hele fijne kindertijd gehad, met twee fantastische gelovige ouders, maar mijn tienertijd was heel naar. Toen ik tien was, kreeg ik last van hevige epilepsieaanvallen. Mijn ziekte werd steeds erger en ik kreeg te horen dat er niets aan te doen was. Ik had geen uitzicht en vroeg me af wat het leven nog voor zin had.
Ik had veel last van agressie en boosheid van binnen
Veel mensen baden voor mij en het allereerste medicijn dat ik kreeg, werkte in één keer. Onmogelijk, volgens de neuroloog, maar ik wist: dit is van God. Hij had me op wonderbaarlijke wijze genezen. Ik heb op mijn elfde echt een bekeringsmoment meegemaakt in mijn leven. Maar een jaar later werd mijn moeder ernstig ziek en zij overleed toen ik 14 jaar was. Ik had daarna enorm veel last van agressie en boosheid vanbinnen. Ik begreep niet waarom God mij wel genezen had, maar mijn moeder niet.”
Kreeg je daar antwoord op?
,,Het heeft lang geduurd voordat ik doorhad dat die waaromvraag er zat. Ik was er nogal goed in geworden om iedereen op afstand te houden. Eigenlijk kan ik me maar één persoon herinneren die daardoorheen gebroken heeft: iemand van de kerk uit ons dorp die een keer met mij gewandeld heeft. Van het gesprek herinner ik me niet veel, maar ik weet wel dat het veel voor me betekende. Deze man luisterde. Op mijn zestiende ging ik met de kerk op jongerenreis naar Roemenië. Dat was een kantelpunt. Daarna ging het weer de goede kant op met mij. Ik dacht: ‘Wauw, ik ben bezig geweest met God en ik voel me anders’.”
Ervoer je meteen een roeping om onder jongeren te werken?
,,Nee, dat gebeurde eigenlijk pas toen ik Jeanine ontmoette, tijdens onze studietijd. Zij deed in Ede de opleiding sociaal werk en zat op kamers in Utrecht, waar ik studeerde. We leerden elkaar kennen toen we 19 waren en merkten dat we allebei echt een roeping, een verlangen ervoeren om onszelf fulltime in dienst te stellen van God. We hadden samen heel sterk het gevoel dat we iets wilden doen voor kwetsbare jongeren en dat we mensen bij Jezus wilden brengen.“
Jeanine, waar kwam bij jou dit verlangen vandaan?
,,Als tiener ging ik met een zendingsreis mee naar Moldavië. Daar kwam ik in aanraking met de gebrokenheid van de wereld. We werkten in een huis met gehandicapte jongens, die daar waren achtergelaten door hun ouders. Dat doet wat met je als je vijftien bent. Radicaal als ik was, dacht ik: ik wil hier wat mee. Wat nou Nederland? Wat nou welvaart? Ik blijf hier! Ik wilde iets betekenen voor het onrecht wat er gebeurt in de wereld.
We stonden daar echt met de poten in de modder
Gelukkig was mijn moeder wat verstandiger. Ze zei dat ik beter een opleiding kon gaan doen waardoor ik nog beter kon helpen tegen dat onrecht. Nadat ik Jonathan ontmoet had, zijn we samen voor Youth for Christ (YfC) onder straatjongeren in een achterstandswijk in Rotterdam gaan werken. Deze eerste jaren in zo’n rauwe omgeving hebben ons echt gevormd. De gebrokenheid en de duisternis die je daar ziet, zijn enorm. Denk bijvoorbeeld aan vrouwenhandel en alcoholverslaafde ouders die hun kinderen slaan. Veel jongeren zijn nooit echt veilig. Dat was een heel intense periode, waarin we alle problematiek en verhalen wel voorbij hoorden komen. We stonden daar echt met de poten in de modder. Maar door die ervaring kan ik nu wel het werk aan dat ik moet doen.”
Want wat voor werk doen jullie nu?
Jeanine: ,,We werken dagelijks met jongeren, maar niet alleen met straatjongeren. We werken ook veel met kerkelijke jongeren. Jonathan draait nog wel één inloopavond per week in jongerencentra van YfC, maar verder trainen we meer de jongerenwerkers. Ons actieve werk is nu op podiums, door te spreken in bijvoorbeeld kerken en scholen, en in onze rol van jeugdpastor. We zijn erg ondernemend, maar als je doet waarvoor je gemaakt bent, dan kun je een hoop aan.”
Heb jij vroeger ook geworsteld met zulke heftige problemen, Jeanine?
,,Nee, ik heb een hele goede jeugd gehad. Ik was de jongste thuis, een nakomer. Daardoor kreeg ik een heel andere opvoeding, met veel vrijheid. Ik worstelde wel met de gewone dingen waar elke puber mee zit, zoals vriendschappen en identiteit. Ik heb een hart voor die gebrokenheid. Het raakt me als ik zie dat meiden zich snijden en zichzelf tekortdoen.”
Wat hebben jongeren volgens jullie nodig?
Jeanine: ,,Jongeren missen vooral echte verbinding. Ze zijn onwijs op zoek naar spiritualiteit, er is heel veel honger onder jongeren. Wij willen er voor ze zijn door te luisteren en een veilige plek te bieden. We weten wat er gebeurt onder jongeren en zeggen tegen hen: ‘Het is oké, kom maar op met je verhaal.’ Op een gezonde manier zijn we niet meer onder de indruk. Wij proberen dwars door die buitenkant heen te breken door te laten zien: ik geef om jou en ik zie wie je echt bent.
Jouw littekens doen ertoe!
Wij proberen niet alleen de jongere te zien, maar ook de potentie die hij of zij heeft. Problemen kunnen wij niet altijd oplossen, maar herstel begint met verbinding, en de beste verbinding is natuurlijk met God die jou gemaakt heeft en weet hoe jij in elkaar zit. Er zijn situaties die hopeloos zijn. Maar wij geloven dat God echt herstel kan brengen. Ik denk dat God juist de littekens wil gebruiken. Als ik jongeren spreek dan denk ik: ja maar jouw littekens die doen ertoe! Die kunnen zoveel zegen zijn voor de mensen in jouw omgeving.”
Hoe helpt jullie eigen ervaring andere jongeren?
Jonathan: ,,Als ze horen dat ik ook geworsteld heb met agressie, dan herkennen ze dat. Mijn levensverhaal matcht eigenlijk op een perfecte manier met waar veel jongeren mee zitten. Ik merk dat dat hen raakt. Als je kwetsbaar bent over je zwakheden en je moeiten, heeft dat vaak meer impact dan als je wat deelt over je successen. Wat jongeren heel belangrijk vinden, is authenticiteit. Dus het echte verhaal, jouw echte gezicht. Als ik nu terugkijk, zie ik dat alles wat ik als tiener heb meegemaakt, ten goede wordt gekeerd. God wil dat gebruiken voor iets goeds, om daadwerkelijk verschil te maken in het leven van andere mensen.“
Jonathan en Jeanine zijn – naast jongerenwerkers, sprekers en trainers – ook schrijvers. Jonathan heeft inmiddels vier boeken op zijn naam staan. Zijn laatste boek heet Onvolmaakt vertrouwen. Jeanine werkt als jeugdpastor in de kerkelijke gemeente Mozaïek 010 en is bezig met haar eerste boek, over identiteit. Ze wonen met hun drie dochters in de omgeving van Rotterdam.
Lees hier de recensie over Onvolmaakt vertrouwen.
Meer boeken voor jongeren:
Tekst: Daniëlle Feddes
Beeld: Elisabeth Ismail
Meer boeiende interviews en opbouwende artikelen lezen? Neem nu een jaarabonnement op Elisabeth (16 nummers) en ontvang het boek ‘Houvast’ cadeau! Bekijk hier onze aanbieding.
