Maurits Boonstra (22) is voorzitter van de christelijke studentenvereniging Navigators in Groningen. Het getuigen van je geloof is voor jongeren die christelijk zijn opgevoed niet altijd vanzelfsprekend, daar kan Maurins over meepraten. Zijn weg van een christelijke jeugd naar een vereniging met de missie: ‘Christus kennen en hem bekendmaken’, was er één met twijfel.
Hoe was jouw geloofsopvoeding?
,,Mijn twee jongere broers en ik gingen ’s zondags naar de kerk, naar christelijke scholen en werden voorgelezen uit de kinderbijbel. Mijn ouders brachten hun geloof ook in praktijk. Ze nodigden bijvoorbeeld mensen uit die niemand hadden om Kerst mee te vieren. Dat maakte echt indruk op me. Ik had wel een paar vrienden die niets met geloof hadden, maar over het algemeen zat ik in een fijne, christelijke bubbel waardoor ik er zelf niet zoveel over na hoefde te denken.
Op een christelijk sportkamp maakte ik zelf een keus voor God
Op mijn 14e ging ik naar een christelijk sportkamp. Daar ontmoette ik jongeren die allemaal ‘een hart voor Jezus’ hadden en samen het leven vierden mét de Heer. Daar maakte ik zelf een keus voor God. Vervolgens werd ik actief bij Athletes in Action, een sport- en evangelisatieproject voor jongeren die niet geloven, in een achterstandswijk hier in de stad. Dat was een andere wereld. Ik voetbalde met een jongen die me vertelde dat hij zijn vader nooit zag omdat die vastzat voor doodslag. Ook werd me gevraagd waarom mijn God het goedvindt dat kinderen sterven. Dat was een vraag die ik mezelf nooit zo had gesteld en ik realiseerde me ineens dat het heel gemakkelijk is om te zeggen dat je op God vertrouwt als alles goed met je gaat.”
Heb je ook geloofstwijfel gekend?
,,Na de middelbare school ging ik naar de Evangelische Hogeschool in Amersfoort omdat ik overwoog predikant te worden. Ik wist al heel snel dat dit nog niet bij mij paste. Ik voelde me bovendien bekneld in een vreemde stad, waar ik alleen mensen van mijn opleiding kende. Ik werd recalcitrant en ging aan alles twijfelen. Ook aan mijn geloof. Uiteindelijk zei mijn mentor tegen me: ‘Je kunt heel goed iets voor de Heer doen zonder dominee te worden.’ Ik deed talenttesten en daar kwam telkens iets uit van bestuurskunde of bedrijfskunde. Ik heb inmiddels mijn bachelor bedrijfskunde. Dus ik ben na één jaar God, drie jaar ‘geld’ gaan bestuderen.”
Tijdens die studie ben je actief geworden in een christelijke studentenvereniging. Was je bang dat je je geloof zou kwijtraken?
,,Nee, meer bang voor eenzaamheid, denk ik. Ik kwam in een wereld terecht waar de gesprekken gingen over: wat rijdt je vader voor auto en wat doet hij voor werk? Dat zijn geen dingen waar ik in het leven veel waarde aan hecht. Dus ik ben lid van de Navigators geworden waar je het over diepere levensvragen hebt. Dit jaar mag ik voorzitter van de vereniging zijn; het is een fulltime functie. Ik vind het echt mooi om dit te doen en te groeien in mijn talenten. Ik voel ik me af en toe nog veel te jong om leider te zijn, maar ik denk wel dat God mij de talenten heeft gegeven om deze functie te mogen vervullen.”
Wat voor vereniging is dit?
,,Onze missie is ‘Christus kennen en hem bekendmaken’. De eerste tekst die je tegenkomt als je dit pand binnenkomt, is ‘God is liefde’. Maar we zijn ook een studentenvereniging: we hebben feesten, disputen en gezelligheid. Het is hier bier én Bijbel. We hebben drie bars én een gebedsruimte. Er zijn negentig bijbelkringen, waarop leden hun geloof verdiepen. Ook organiseren we ieder jaar een groot gratis diner op de Vismarkt voor negenhonderd mensen uit de stad. Ik vind dat mooi: wij hebben het goed en zo geven we iets terug. Wij doen dat als vereniging samen, maar ik ben er wel heel trots op.
We hebben feesten, disputen en gezelligheid, maar ook bijbelkringen
Ik ben ook niet zo’n type om op de Grote Markt in Groningen te evangeliseren. Ik doe liever iets praktisch. Een groot project binnen de vereniging dit jaar is gericht op mentale gezondheid. We hebben filmpjes gemaakt waarin prominente leden vertellen over hun eigen mentale problemen om die zo bespreekbaar te maken. We zijn dat gestart door alarmerende berichten over de mentale gezondheid van studenten. Gelukkig konden we met betrokken oud-leden een netwerk creëren waar onze leden terechtkunnen. Want ook bij ons wordt geworsteld met zaken als stress, eenzaamheid, angst en depressie.”
Als je terugkijkt op je opvoeding, zou je het dan ook zo doen?
,,Er zijn natuurlijk altijd dingen die ik anders zou doen dan mijn ouders. Ik ben een ander persoon, maar ik heb een mooie basis gehad. Sommige dingen doe ik al hetzelfde, want mijn ouders waren ook lid van de Navigators. Iets wat ik nog ambieer is die enorme gastvrijheid van mijn ouders. Hoe druk ze het ook hebben, als er iemand aanbelt, dan staan mijn ouders voor die ander klaar. Die houding zou ik wel wat meer willen hebben!”
Tekst Marieke Laauwen
Beeld Sieka Berkhout, privé
Dit verhaal komt uit Elisabeth Magazine No.12-2024. Ben je nog geen lid en wil je ook de Elisabeth ontvangen? Je kunt nu heel voordelig een abonnement afsluiten. Ontvang t/m 15 juli 2024 35% korting op een jaarabonnement.
