Home Thema'sGeloven ‘Het begrip God zegt mij niets meer’

‘Het begrip God zegt mij niets meer’

door htromp

Auteur Franca Treur publiceerde op haar dertigste de bestseller Dorsvloer vol confetti. In die verfilmde roman schetst ze het leven van een jong tienermeisje, dat opgroeit in een streng gereformeerd milieu in Zeeland, net als zijzelf. Treur brak tijdens haar studietijd met het geloof. Nadenken over de zin van het leven blijft haar boeien. ,,Ik denk dat ieder mens op een of andere manier van betekenis wil zijn.”

De auteur (40) woont met haar vriend en zoontje in Amsterdam. Sinds haar debuut schreef ze een reeks boeken die lovend werden ontvangen. Ze werkte voor NRC, Trouw en De Groene Amsterdammer. In 2019 verscheen haar jongste boek: Regieaanwijzingen voor de liefde.

Uit wat voor gezin kom je?
,,Mijn ouders waren lid van de Gereformeerde Gemeenten. Ik ging naar de reformatorische basisschool en middelbare school. Op school, thuis en bij mijn oma hoorde ik hetzelfde reformatorische geluid. Ik kende amper niet­kerkelijke mensen. Dat was dus wel overzichtelijk, ik voelde me er prettig bij. Maar ik moet het niet romantiseren. Ik had niet iedere keer zin in die lange kerkdiensten en er was altijd angst dat ik niet uitverkoren zou zijn. Zolang je geen ‘godservaring’ had gehad, wist je niet of je behouden was.”

Hoe was de band met je ouders?
,,Goed, al hadden mijn ouders het altijd druk: mijn vader met de boerderij, mijn moeder hield het huishouden draaiende. Het ritme van de boerderij bepaalde onze dagindeling. De maaltijden konden niet lang duren, de koeien moesten worden gemolken. Gesprekken gingen vaak over het bedrijf. Uitstapjes met het gezin waren uitzonderingen. Op zaterdagavond deden we wel samen spelletjes.”

Bad je als kind?
,,Jazeker. Ik bad veel om vergeving van mijn zonden en om een nieuw hart. Als je dat niet had en je ’s nachts zou overlijden, ging je naar de hel. Daarvoor was ik enorm bang. Ik vind het vreselijk dat er nog steeds kinderen opgroeien met die enorme angst voor de hel.”

Geloofde je als puber?
 ,,In mijn puberteit wisselden vrome periodes af met tijden van passiviteit. Als mens heb je totaal geen invloed op je redding. Of je wel of niet behouden wordt, heeft God al besloten vóór de grondlegging der wereld. Ik wilde heel graag uitverkoren zijn, maar de kans was klein en je kon er zelf toch niets aan bijdragen.”

In je studietijd brak je met het geloof?
,,Toen ik in Leiden ging studeren, werd ik lid van een reformatorische studentenvereniging. Ik had het daar naar mijn zin, maar ging gaandeweg anders over het geloof denken. Ik voelde dat ik afscheid moest nemen. Het duurde overigens vrij lang voordat ik aan mezelf, en later aan anderen, durfde toe te geven dat ik niet meer in God geloofde.”’

Mis je het geloof?
,,Helemaal niet. Het begrip God zegt mij niets meer. Een God om te kunnen aanbidden vind ik helemaal een raar gegeven. God is voor mij een hypothese die niets oplost. We moeten zijn bestaan afleiden uit een boek. Maar waarom kiezen we precies dát boek als leidraad? Wat ik wel mis, is de gemeenschap die een kerk biedt. Ook mis ik de geloofsrituelen, zoals samen eeuwenoude gezangen zingen en bidden voor het eten. Andere vormen om de maaltijd te beginnen, die van bidden zijn afgeleid, vind ik slappe aftreksels.”

Hoe zie je de zin van het leven?
,,Ieder mens wil op een of andere manier van betekenis zijn. De zin van het leven ligt voor mij in de relatie tot anderen. Het besef dat je niet alleen op de wereld bent. In het contact met anderen kan worden bevestigd dat jouw aanwezigheid ertoe doet. Dat het fijn is dat jij er bent. Ik denk dat iedereen dat gevoel nodig heeft.”

Lees het hele interview met Franca Treur in Elisabeth nr. 8.

Tekst: © Elisabeth (Jeannine Verhagen)
Beeld: Marjan van der Meer

Elisabeth is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!