Home Geen categorie Marianne Visser van Klaarwater: ‘Als kind zei ik al: ik ga mensen helpen’

Marianne Visser van Klaarwater: ‘Als kind zei ik al: ik ga mensen helpen’

door Caroline de Vente
Marianne Visser Klaarwater ontmoet de paus

Op achttienjarige leeftijd beseft Marianne dat ze geen kinderen kan krijgen. “Dan ontmoet je een leuke man en ga je trouwen. Roel en ik hebben altijd gezegd: we kunnen geen kinderen krijgen, maar we beschouwen de mensen om ons heen als onze kinderen.” Van vrijwilligerswerk in de Schilderswijk in Den Haag tot de daklozenopvang in Amsterdam: Marianne is maatschappelijk enorm betrokken. “Als kind zei ik al: ik ga mensen helpen,” zegt ze daarover.  

Tikkende tijdbom

Als haar man Roel in 1997 een ernstige hartaanval krijgt, lijkt het in eerste instantie goed te komen. “Je staat dan eerst twee jaar lang onder controle bij de cardioloog en daarna bij de huisarts. In 2006 krijgt Roel een raar hoestje. De huisarts denkt dat hij in orde is, maar laat hem voor de zekerheid nakijken in het ziekenhuis.” Die avond staat de dokter op de stoep: “Het bleek dat Roel al die jaren véél te lichte medicijnen kreeg. Hij mocht niet meer bewegen en moest afgevoerd worden met de ambulance. Ze noemden hem een tikkende tijdbom.” 

Tekst gaat verder onder foto.

Marianne Visser Klaarwater en haar man Peter

Marianne en haar man Roel. Foto’s: Marianne Visser-Klaarwater

Bijzondere ontmoeting

Maandenlang ligt Roel in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis. Vlak voor zijn openhartoperatie voelt hij God heel dichtbij. “Ik kwam aan in het ziekenhuis en zei: ‘Wat kijk je vreemd, wat is er toch?’ Hij kon er niet over praten. Daarom schreef hij het op: ‘Opeens wist ik dat ik een kracht ontmoette die alles van mij wist en waarvan ik hoegenaamd alleen wist dan dat Hij/Zij de Eeuwige is. Ik ben ook maar een sterveling, dus deze ontmoeting kan ik haast niet onder woorden brengen zonder emotioneel te worden. Het is een heel grote kracht die ervoor zorgt dat alles in orde komt. Het is niet van belang of mensen het wel of niet geloven. Het gaat gebeuren zoals het gebeuren moet. 2 maart 2007.”

“Wat moet ik hiermee? Dacht ik. Ik ging naar de kapel van het ziekenhuis. Daar zat een vrouwtje. ‘Dit is een bijzondere ontmoeting,’ zei ze. Het was de tijd voor Pasen. Ze gaf me een boekje. Ik sloeg het open. Op de eerste bladzijde stond: ‘Hij weet alles, maar ik weet niets van Hem. Precies Roels’ woorden. Door deze bijzondere gebeurtenis kwamen we beiden tot een diep geloof. Het gaf ons kracht om zijn twee jaar durende ziekte te dragen.”

Pastoraal werk

De wens om anderen te helpen, speelde altijd bij Marianne. “Na de ontmoeting van mijn man met die wonderlijke kracht, kwam er iets over me heen. Ik voelde dat ik me aan moest sluiten bij een kerk. Zodat ik na Roel een gemeenschap om me heen zou hebben. Mijn leven zin kon blijven geven, door andere mensen vanuit het geloof te helpen.” Marianne schrijft zich in voor de opleiding pastoraal werk en besluit vanuit Lelystad naar Haarlem te verhuizen. 

“Mijn opleiding was in Haarlem. Ik voelde me geroepen tot Haarlem en wilde in dienst van de kerk. Ik wilde anderen helpen door een luisterend oor te bieden en te wijzen op het Licht. Het was heel moeilijk om een huis te vinden. Toen heb ik de studiebegeleider gebeld. Hij zei: ‘Ik heb een appartement in Haarlem voor jou, naast de kerk. Roel en ik hebben samen de omgeving verkend. Hij in een rolstoel, ik erachter. Ik heb soms wel tien kilometer achter de rolstoel gelopen om te laten zien waar ik een nieuw leven op zou bouwen. Bij elk stoplicht streelde ik even zijn nek, want het kon nog eventjes.” 

Eenzaam

Als Roel op 23 november 2008 overlijdt, blijft Marianne alleen achter. “Dat was ontzettend eenzaam. In een vreemde stad, zonder familie en kinderen. Ik stond er alleen voor en ben mezelf behoorlijk kwijtgeraakt. Dat is erg moeilijk geweest.” Naast de rouw en het verlies krijgt Marianne ook nog een financiële tegenvaller: “Mijn man heeft altijd goed gespaard. Ik had echter geen recht op de lijfrente, omdat er geen nabestaandenrekening was getroffen. Daardoor moest ik rondkomen met 750 euro per maand.”

Ze besluit te schrijven en reist voor diverse magazines af naar Istanbul en Boedapest. Daar bezoekt ze een moskee en synagoge. “Ik voelde er de liefde en kracht van God, zoals Roel beschreven had in zijn briefje. Door totaal aan jezelf overgeleverd te zijn, te weten dat God bij je is en mijn man zo dichtbij te voelen… zo heb ik mezelf teruggevonden.” Tijdens Roels’ ziekte hadden we zijn lijden op het kruis van Christus gelegd. Om het rouwproces af te sluiten, bezocht ik Jeruzalem en liep ik de Via Dolorosa. Toen dacht ik: nu is het klaar. Nu kan ik weer verder. Ik heb het rouwen losgelaten en kon het leven weer aan.”

Inmiddels is Marianne gelukkig getrouwd met Peter. Ze is lid van de KoepelKathedraal in Haarlem en schreef meerdere boeken. In 2020 verscheen haar boek ‘De Doorzetster: een ode aan de liefde’ bij U2p. Hierin schrijft ze over de moeilijke periode in haar leven. Als ervaringsdeskundige helpt ze, onder meer met haar blog cultuurblogger.nl, anderen.  

Elisabeth Magazine (2021, editie 21) wijdt zich aan het stille verdriet van ongewenste (klein)kinderloosheid. Het magazine is beschikbaar vanaf 12 november. Wil je de Elisabeth ook ontvangen? Neem een abonnement

Tekst: © Elisabeth (Caroline de Vente)
Beeld: Marianne Visser-Klaarwater