Home Thema'sBemoediging Kerk-zijn in coronatijd: ‘Ik ben me meer betrokken gaan voelen’

Kerk-zijn in coronatijd: ‘Ik ben me meer betrokken gaan voelen’

Zij blijven vol overtuiging in de kerk

door Caroline de Vente
Kerk-zijn in coronatijd

Als de kerkgang door corona meer dan een jaar niet mogelijk is, kun je de verbinding met je gemeente zomaar kwijtraken of door de ‘online achterdeur’ vertrekken. Maar voor veel kerkgangers gold juist het tegenovergestelde, en zij wisten het zeker: ik blijf in de kerk. Ze bedachten creatieve initiatieven, want nietsdoen was geen optie. Zes portretten van mensen uit verschillende kerken die juist de verbinding zoeken met hun medekerkgangers.

Geen eilandje

Midden in het coronajaar verhuisde Leona Aarsen (44) naar Zevenaar, en ondanks de maatregelen werd zij met haar gezin meteen lid van de ‘Kerk voor nu’ in het nabijgelegen Duiven. ,,We hebben geen moment getwijfeld of we lid zouden worden van een kerk. Juist in deze tijd vond ik het belangrijk om me niet door angst te laten leiden, maar mijn blik naar boven te richten. Ik wilde voorkomen dat we in onze nieuwe woonplaats op een eilandje zouden leven. Mijn man en ik werden al snel onderdeel van een kleine bijbelstudiegroep, ook al was die soms online. Momenteel ken ik nog maar een handjevol mensen, want samen koffiedrinken was nog niet mogelijk. Toch voelt het niet onbekend; je weet dat je als gemeenteleden samen één lichaam vormt.”

Bidden helpt

Johannes de Vries (63) is betrokken bij twee kerken. De PKN in Wolvega is zijn thuisbasis, maar hij is al veertig jaar organist in de Voortgezette Gereformeerde Kerk in Noordwolde. ,,Ik genoot tot het coronajaar iedere zondag van het zingen en spelen. De kerk in Noordwolde is klein, maar de mensen zingen voor twee. Ik miste iedere week de diensten, zoiets went ook niet. Het samenzijn miste ik ook: dat je elkaar in de ogen kunt kijken en even het wel en wee hoort. Ik heb met corona in het ziekenhuis gelegen. Er kwam veel hulp en aandacht vanuit de kerk: mensen deden boodschappen voor ons, stuurden kaartjes en bloemetjes. Maar het belangrijkste vond ik dat ze de handen voor me vouwden. Hun gebeden hebben me erdoorheen gesleept. En nog steeds, als ik door het dorp loop, krijg ik de vraag hoe het met me gaat. Dat doet me goed.”

Tekst gaat verder onder de foto.

buiten-kerk-zijn

“Zelfs met slecht weer zaten we buiten.” Foto: Harme Sikkema

Buiten kerk-zijn

Harmke Sikkema (46) is onderdeel van een groeigroep in de christengemeente Buitenpost. De leden hebben veel contact met elkaar. ,,In coronatijd misten we de diensten en groeigroepen. We hebben toen een tv onder ons afdak gezet en stelden op zondagochtend de tuin open om samen de dienst bekijken. Zelfs met slecht weer zaten we buiten, met een regenjas aan. Er was echt behoefte aan zoiets: sommige mensen kwamen heel trouw iedere week. Voor mij was het de moeite waard om twee uur eerder daarvoor op te staan. Wel is een onlinedienst lastiger te volgen, want je bent eerder afgeleid. Maar het is ook een kans: de drempel is lager voor wie eens een kijkje wil nemen. Het meest miste ik het ongedwongen contact met broers en zussen, elkaar even spreken na de dienst. Sommige mensen heb ik al een jaar niet gezien.”

Corona-ouderling

In een tijd waarin betrokkenheid bij de kerk soms afneemt, werd Arno IJmker (59) juist ouderling. ,,Ik was al actief in de PKN-gemeente in mijn dorp Baambrugge. Toen ik gevraagd werd, ervoer ik dat als roeping. Ik had het idee dat ik iets kon toevoegen. Als kerkenraad in een nieuwe samenstelling hadden we de behoefte om elkaar beter te leren kennen, maar dat lukte niet goed via een schermpje. Er moesten ook vooral veel praktische zaken rondom corona geregeld worden: laten we bezoekers toe in de diensten, en hoeveel dan? Dat gemeenteleden verschillend over de maatregelen dachten, was soms best lastig. Wij blijven de diensten zeker online uitzenden, de techniek is er immers. Het is een moderne vervanging voor de kerktelefoon geworden. En het voordeel is: als ik een weekend wegga, kan ik de dienst gewoon volgen. In de eerste lockdown stelden we op zaterdagochtend de kerk open. Er was muziek, mensen konden een kaarsje branden of gewoon even zitten. De kerk was een toevluchtsoord en dat werd enorm gewaardeerd. Als kerk moet je er juist in een crisis voor iedereen zijn.”

Online kinderclub

Toen heel Nederland in lockdown ging, dacht kinderclubleider in de NGK Heerenveen Roemer Goossensen (51): ik wil ‘mijn’ 10-12-jarigen bij elkaar krijgen. ,,Ik wilde weten hoe het met ze ging. Daarom zijn we meteen begonnen met een onlinekinderclub via Zoom, iedere twee weken. Ik wilde uitdragen dat de kerk in een crisis aanwezig en relevant is. Het mag niet zo zijn dat ze later zeggen: de kerk heeft het laten afweten tijdens corona. Natuurlijk is zo’n onlineclub een surrogaatoplossing. Een echt gesprek lukt eigenlijk niet, en je ziet niet hoe het met iemand gaat. We deden ook ons uiterste best om de feestdagen te vieren, voor zover dat mogelijk was, zoals met Pasen een speurtocht. Veel werk, maar wel de moeite waard. Nietsdoen was geen optie. De kinderen zijn nu wel schermpjesmoe en mijn ideeën raken uitgeput. Ik kijk ernaar uit dat we buiten een potje voetbal kunnen spelen.”

Tekst gaat verder onder de foto.

Verwonderd fotograferen

Els Wouda startte de Facebookgroep ‘Verwonderd Fotograferen’. Foto: Els Wouda

Foto’s maken

Els Wouda (54) is lid van het kerkkoor in haar PKN-gemeente in Heerenveen: ,,Toen het zingen niet meer kon vanwege corona, miste ik dat erg: dat je je gesteund voelt en samen je geloof beleeft. Dus wilde ik de ontmoeting op andere manieren handen en voeten geven. Daarom ben ik via Facebook de groep ‘Verwonderd fotograferen’ gestart. Hier stellen we iedere week een lied centraal. De leden maken een foto van wat dat lied bij hen oproept en delen dat met elkaar. Er worden prachtige natuurfoto’s gemaakt, mensen gaan speciaal hiervoor op pad. We kiezen gezangen, maar ook Top2000-liederen. Door deze groep ben ik me meer bij de kerk betrokken gaan voelen. Omdat we veel persoonlijke dingen met elkaar delen, voelen we ons echt met elkaar verbonden.”

Dit artikel is een voorpublicatie uit het Elisabeth thema-nummer ‘Ik blijf in de kerk’, dat in september verschijnt. Zoek je nog een originele uitnodiging voor de startzondag en wil je Elisabeth uitdelen in je kerk? Bekijk ons thema-abonnement.

Tekst: © Elisabeth (Hannah Zandbergen)
Beeld: Rodnae Productions