Ik heb niet zoveel contact met mijn buren. Wat vind jij? Doe mee en reageer op de stelling.
In de rubriek STELLIG-HEDEN geven verschillende generaties hun mening over een actueel thema. Wat vind jij van de volgende stelling:
Ik heb niet zoveel contact met mijn buren.
EENS
‘Dat klopt, ik heb weinig contact met mijn buren. Dat was tien jaar geleden anders. Het heeft te maken met onze levensfase nu, en ook met de opzet van de buurt. Destijds woonden we op een galerijflat. Doordat je langs de deuren liep, sprak je elkaar als vanzelf. Maar in dit huizenblok leeft iedereen achter zijn eigen voordeur, met hoge heggen ervoor. Bovendien hebben onze naaste buren geen kinderen, terwijl ik merk dat je door kinderen sneller met elkaar in contact komt: even letten op elkaars kinderen, of een gesprekje bij de zandbak.
Ik realiseer me: klop wél bij je buren aan!
We wonen nu in een nieuwbouwwijk waar de meeste mensen overdag werken en zich afsluiten van de buitenwereld. Maf eigenlijk, al die afgesloten tuinen met hoge schuttingen… helemaal dichtgetimmerd! Je leeft behoorlijk geïsoleerd, terwijl een mens juist contact nodig heeft, zo heeft God ons gemaakt. Door dit gesprek realiseer ik me dat je je schroom voorbij moet en wél bij je buren moet aankloppen.’
Nanda van Gastelen (38), Vroegdiagnostiek medewerker
ONEENS
‘Ik heb niet veel contact met de buurtjes, maar het is er wel. Het zijn met name mijn naaste buren die ik ken – niet dat we dagelijks bij elkaar over de vloer komen, maar we drinken ’s zomers weleens een kop koffie in de tuin. Ik wens ze gelukkig nieuwjaar of feliciteer ze met een verjaardag… Soms leen ik iets of kan ik spullen bij hen in de vriezer stoppen terwijl mijn vrieslades ontdooien. Vooral praktisch dus.
Ik vind het belangrijk om goed contact met mijn buren te hebben
Van één buur heb ik de sleutel; als ze die vergeet, kan ik haar erin laten. Zij heeft ook wat zorg nodig, dus soms ga ik met haar mee naar het ziekenhuis. Ik vind het zeker belangrijk om goed contact met mijn buren te hebben, omdat dit wel de mensen zijn die ik regelmatig zie en voor wie ik er kan zijn wanneer het nodig is. Ze zien mij wekelijks op de fiets stappen naar de kerk. Door er voor hen te zijn hoop ik iets van Jezus’ liefde door te geven.’
José Horst (52), Intern begeleider basisonderwijs
ONEENS
‘Voor mij zijn m’n buren erg belangrijk, zo’n beetje als familie. Mijn ene buurvrouw roept geregeld: ‘Kun je me even helpen om de tassen de trap op te dragen?’ Als ik haar twee dagen niet hoor, bel ik even aan of alles nog goed gaat. We wonen al dertig jaar in hetzelfde flatgebouw. Het is gewoon samenleven met elkaar. Ik neem een visje voor haar mee van de markt, zij brengt mij fruit als ik griep heb. Ook zet ze de vuilniszakken bij haar deur; ze weet dat ik die meeneem naar beneden (zes trappen af).
Ik wil hier niet weg!
Een andere buurvrouw in de volgende portiek is blind, maar ze is graag onder de mensen. Dus ik neem haar soms mee naar een concert. Zij zegt dat ik niet mag verhuizen: dan wil ze met me mee! Maar ik wil hier zelf ook niet weg. Het gaat om naastenliefde, zoals Jezus ons heeft voorgeleefd. Maar ook als ik die motivatie niet had, zou ik het doen. Het zit gewoon van nature in mij.’
Jan Reemeijer (70), Beeldend kunstenaar
Redactie: Ineke Zuidhof
Beeld: pexels
Wat vind jij? Ga naar de Facebookpagina van Elisabeth en deel jouw mening met anderen. Ben je nog geen lid van Elisabeth Magazine en wil je graag eens kennismaken? Kom dan gezellig eens ‘buurten’. Je kunt hier een gratis inkijkexemplaar downloaden. Voor een (proef)abonnement klik je hier: https://www.elisabethmagazine.nl/abonnement/
