Een groet, een glimlach, een moment van oprechte aandacht: juist zoiets eenvoudigs kan hoop geven aan iemand die zich ongezien voelt. Door oog te hebben voor de mensen die ons pad kruisen, kunnen we iets van licht brengen in het leven van een ander.
‘Dat er in de stad waar ik woon steeds meer mensen dakloos zijn, is niet bepaald een teken van hoop. Maar als mensen hun stem laten horen, is dat wel hoopvol. Je kunt deze mensen wel groeten. Een groet brengt vaak een glimlach op iemands gezicht. Groeten is aandacht geven: ik zie je. Groeten is een vorm van hoop geven. Weer oog krijgen voor elkaar geeft hoop.’ Een overdenking van Marinus van den Berg.
Hoop
HOOP is niet het einde
HOOP is het begin van de lange weg
HOOP gelooft in de goede afloop
HOOP kent die afloop niet
HOOP loopt met je mee
HOOP laat je niet in de steek
HOOP vertrouwt
In HOOP kun je verder leven
Tekst: Marinus van den Berg, verpleeghuispastor, schrijver en spreker
Beeld: pexels
Meer lezen van Marinus? Lees ook het gedicht ‘Hoop doet leven’.
De hele overdenking kun je lezen in Elisabeth Magazine nr. 7. Nog geen lid? Kijk hier hoe je lid wordt van de missie van Elisabeth en 16 x per jaar ons prachtige magazine kunt ontvangen.
