Bij een ernstig ongeval in 1991 ziet kunstenaar Ton Schulten de dood in de ogen. Nadat hij uit dit coma is bijgekomen, verandert zijn leven ingrijpend. Sindsdien wil hij het licht dat hij zag, vastleggen op het doek.
Op een zondagmorgen waarop er niets aan de hand lijkt, slaat het noodlot toe. Een autorit met goede vrienden op Tenerife, de wereld binnen handbereik, het geluk als vanzelfsprekend. Maar alles wordt omgekeerd, in dat ene moment waarop twee andere auto’s een wedstrijd snelrijden doen en daarmee de wereld van Ank en Ton Schulten op z’n kop zetten. In tegenstelling tot hun vriend overleven zij het tragische ongeval.
De mooiste kleuren
Zwaargewond als ze zijn, hebben ze tijd nodig om te herstellen. En Ton heeft weken nodig om tegen Ank te zeggen wat hij in zijn coma heeft gezien. Eerst durft hij niet, bang als hij is dat hij niet serieus wordt genomen. Maar op een gegeven moment kan hij niet meer zwijgen. Wie in het diepste donker de mooiste kleuren ziet en niet meer terug wil naar het leven, kan niet meer zwijgen.
Het vreemde is dat er geen woorden zijn voor dat wat hij gezien heeft. Woorden leggen het af tegen het licht en de grootste geborgenheid: te weten dat er een God is die over je waakt. Woorden zijn altijd beperkt en gaan nooit vliegen. En juist dat doet Ton in de dagen dat hij in coma ligt. Vliegen om dichter bij dat licht te komen, vliegen om de kleuren vast te pakken die hij gezien heeft, om voor altijd een vrije vogel van de Schepper te worden. Vliegen om zijn droom waar te maken.
Het licht delen
Samen vinden Ton en Ank de weg om hun leven om te keren. Als je nooit meer terug wilt naar dit aardse leven – zo mooi waren de kleuren en het licht – en je toch een tweede kans krijgt, dan voelt dat als een opdracht. Ton Schulten wordt geroepen om een andere weg in te slaan. En hij luistert naar de diepste stem van zijn leven, God die hem weer tot leven riep om de kleuren en het licht te delen met allen die komen kijken.
Daarom schildert hij op 87-jarige leeftijd iedere dag van 9 tot 12 uur in zijn atelier. Ank heeft nog steeds de passie van een ondernemer. Dat heeft Ootmarsum welvaart gebracht. Ton denkt daar nooit aan, hij schildert drie uur achtereen. De Schepper heeft hem rijkelijk bedeeld met talent. En dat is een roeping geworden, in het niemandsland tussen hemel en aarde. Want hij weet dat zijn schilderijen en gravures mensen troosten, inspireren en rust geven.
Ton Schulten (1938) heeft een reclame-achtergrond, maar besluit het reclamebureau te verkopen en zich volledig aan het schilderen te wijden, waarbij zijn vrouw Ank de zakelijke kant voor haar rekening neemt. Het echtpaar heeft een eigen museum en een galerie in Ootmarsum. Schulten laat zich inspireren door het Twentse landschap, door licht, intense kleuren en harmonie. Zijn mooiste kunstwerken zijn opgenomen in het boek Met het licht voor ogen.
Tekst: Leo Fijen
Beeld: Frank Ruiter, Frits van Eldik
Dit interview is een verkorte weergave van het Portret van Ton Schulten in Elisabeth magazine nr. 10-2025, een themanummer over schoonheid. Meer lezen? Neem nu een (proef)abonnement op Elisabeth. Je ontvangt nu tijdelijk een boek cadeau bij een jaarabonnement!
Lees ook:
Egbert Modderman schildert levensgroot / Hoe Elma Hoste mensen met andere ogen naar de schepping laat kijken / Beeldend kunstenaar Monique Eysink voelt zich geroepen om grote en kleine wonderen uit de schepping in het licht te zetten
