Home Column Herinneringen aan Dien de Haan

Herinneringen aan Dien de Haan

door Daniëlle Heerens

Op 3 november 2019 overleed Dien de Haan. In haar leven heeft ze jarenlang het gezicht bepaald van de Elisabeth. Iets wat in elk in memoriam wel genoemd is. Met daarnaast een terugblik op de vele werkzaamheden in haar leven.

In de Elisabeth van januari 2016 stond een interview met Dien de Haan afgedrukt. Het begon met de vraag van Dien zelf: ‘Waarom een interview in het eerste nummer van het jaar?’ Voor de Elisabeth-redactie was het vanzelfsprekend. Het was een jubileumjaar. En de EB en Dien noem je in één adem. Nu schrijven we anno 2020. De Elisabethbode verschijnt alweer negentig jaar. Het blad heet (weer) ‘Elisabeth’. Het oude woord ‘bode’ is weggevallen. Ik denk dat het in de geest van Dien is, als ik zeg: ‘Schrijf op een wijze en in een taal die jongeren verstaan.’

Voor jongeren, maar ook ouderen had Dien oog. Ze wilde als het ware een eindje met hen oplopen. Naast hen gaan staan en hun duidelijk maken hoe rijk je bent als je je leven met God wilt delen. Dat deed ze in haar verhalen, lezingen, voorgaan in diensten, met daarbij een geopende Bijbel. Ze nam de lezer, de toehoorder, bij de hand en wees: ‘Weet je…? In Psalm 23 staat … Hier moet je niet overheen lezen… Vergeet niet, Hij troont ver boven de mensen uit.’ Op de beamer liet ze ter illustratie het Christusbeeld in Rio de Janeiro zien.

Na een lezing of een gesprek ging ze slapen met in haar hoofd de gedachte: ‘De boekhouding van mijn werk laat ik over aan Boven.’ Over wat en hoeveel Dien schreef, dichtte, vertelde, kan ik kort zijn. Het is een veelvoud aan artikelen, overdenkingen en boeken, sommige in de vorm van dichtbundels. Google je Dien de Haan, dan scroll je door zoveel titels heen dat tellen moeilijk wordt. Onder haar pseudoniem ‘Annie Verdelman’ staan alleen al veertien titels genoemd. Zou dit een mens niet hoogmoedig maken?

Ik neem u mee naar een zaal met dames van een vrouwenvereniging. Na afloop staan ze in de rij. Even Annie Verdelman een hand geven. En een vraag: ‘Weet u ook hoe het met Dien de Haan is, die bij de Elisabethbode werkt? Leeft die nog?’ Met haar gezicht in de plooi antwoordt ze: ‘Ik heb van haar dood niet gehoord.’ Dien ten voeten uit. Een vrouw met humor en zelfspot. Zo ook als een dame niet hard, maar toch goed hoorbaar, zegt: ‘Ik vind u geweldig. Zo mooi als u kunt schrijven. Ik heb al uw boeken. Ik koop ze altijd op de rommelmarkt.’ Dien lacht en ik denk dat ze prevelde: ‘Dank U, Heer. Zo blijf ik met beide benen op de grond staan.’

Ik denk met warme herinneringen aan haar terug. Bij mijn eerste schrijven voor de EB, maart 1993, kreeg ik de volgende reactie van haar, na het lezen van mijn column: ‘Staande bij het aanrecht in de keuken, wachtend op de aardappelen die nog niet helemaal gaar waren, bleven eerst mijn ogen en daarna mijn hart aan het artikel haken. Ik las, de aardappelen vergetend, en zei hardop: “Prachtig! Dank U wel, Here!”’

Dien heeft mij gestimuleerd in het schrijven. Zij blijft voortleven in mijn herinnering en in die van alle (oud-)medewerkers en de vele lezers van de Elisabeth. Ze was een diepgelovige, getalenteerde vrouw die getuigde van haar Heer en zo velen heeft geïnspireerd.

Tekst: © Elisabeth (Douwe Janssen)

Elisabeth is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!