Wat ze ook zou gaan doen: nooit het onderwijs in! Maar Marjolein Willemsen (60) is nu schoolbestuurder. Haar kleding weerspiegelt haar energieke persoonlijkheid. ,,Mijn motto is: draag elke dag één bijzonder item.”
Ze begon pas op haar veertigste met werken. ,,Mijn man had een drukke baan en ik was er altijd voor mijn twee kinderen. Daarnaast was ik zelfstandig muziekdocente. Maar door een aanrijding op de fiets liep ik gehoorletsel op. Koren dirigeren ging toen niet meer zo goed. Ik heb het roer omgegooid. Ik studeerde al voor docent Nederlands en solliciteerde toen op het Ichthus College in Veenendaal. Zo werd ik dus op mijn veertigste stagiaire. En ik vond het me toch een partij leuk!
Als docent mag je bijdragen aan een belangrijke periode in het leven van jongelui
Vroeger zei ik: ’Nooit het onderwijs in’, maar het liep wat uit de hand: na invaldocent en afdelingsleider werd ik op een andere school rector en later ook schoolbestuurder. Eerst was het onderwijs best lastig met de gehoorbeperking die ik bij het ongeluk had opgelopen, maar inmiddels weet ik niet beter meer. Een echt onderwijsdier ben ik echter nooit geworden. Ik ben er nuchter over: als docent mag je bijdragen aan een belangrijke periode in het leven van jongelui. Het lijkt soms heel groot in de mini-samenleving die een school is, maar je moet je eigen rol niet overdrijven: de docent kan veel verschil maken, maar de belangrijkste taak blijft die van de ouders.“
Hoe hebben je ouders je gevormd?
,,Mijn ouders leven zijn een topteam. Ze vonden het gezin heel belangrijk en ze hebben ons -mijn twee broers en mij- het liefst allemaal bij elkaar, met een grote pan soep in het midden. Ik zie ze zeker een keer per week en ze blijven goed op de hoogte: als ik een belangrijke dag heb dan weten ze dat.
Ze waren best modern. Mijn vader deed veel in huis: verschoonde luiers, ging mee naar zwemles, lapte de ramen: niet echt gebruikelijk in de jaren zestig. Wat anderen daarvan zeiden interesseerde hem niet. Dat heb ik dus een beetje van hem meegekregen: denk gewoon zelf na!
Op mijn zestiende had ik al een kinderkoor
Thuis was er een open sfeer met goede gesprekken. Geloof, relaties en seks: alles was bespreekbaar. Heel anders dan op school -dat was niks voor mij. Ik was niet recalcitrant en haalde best goede cijfers, maar na school haastte ik me naar huis voor andere dingen. Lekker muziek maken en lezen: ik ben een leesbeest. Verder was ik altijd heel druk met baantjes, in de boekhandel bijvoorbeeld. Ik gaf al jong blokfluit- en pianoles en op mijn zestiende had ik al een kinderkoor in Bunschoten.
Mijn vader was zeer actief in de kerk en de politiek en mijn moeder deed veel in het verenigingsleven. Aan tafel gingen de gesprekken vaak over wat er in de maatschappij gebeurde of over de komende gemeenteraadsvergadering.”
Je komt energiek en veelzijdig over.
,,Die energie heb ik altijd al gehad. Vroeg opstaan, meestal voor zessen, want de morgen is het mooiste dagdeel. Even lekker de tuin in lopen en een frisse neus halen. Ik kan goed plannen en organiseren en werk snel, dus dan kun je op een dag veel doen. Ik houd namelijk ook heel erg van koken en bakken, een heerlijke manier om je hoofd leeg te maken, vergaderingen voor te bereiden en na te denken. Mijn man Doeke-Jan is diabeet en daarom eten we koolhydraatbeperkt en suikervrij. Ik bak zelf crackers, suikervrije taarten en cakes. Verder kan ik niet zoveel met mijn handen: ik kan nog geen zoom in m’n broek zetten. Maar koken? Heerlijk! Ik heb ook graag de kinderen en kleinkinderen in de buurt. Dat bezig zijn met verschillende dingen geeft mij energie.”
Kun je enkele kruispunten in je leven opnoemen?
,,Het fietsongeluk en de blijvende gehoorschade in 2002 waren heel ingrijpend. Verder had ik eerder in mijn leven de keuze gemaakt om na het gymnasiumdiploma niet naar de universiteit te gaan. Dat heeft me achteraf nog weleens het ‘gemiste kans’-syndroom gegeven: ik heb daar heel veel spijt van gehad. Op mijn achtendertigste ben ik alsnog aan de studie gegaan. Aan de andere kant loopt het leven ook zoals het loopt en ik weet niet of ik uiteindelijk gelukkiger was geworden als ik wél direct was gaan studeren. Die gemiste kansen ervaar ik dus wel, maar ze bepalen niet mijn leven.
Er is nieuw geluk ontstaan op de puinhopen van het oude
Het derde kruispunt is niet iets waar ik graag over praat: de echtscheiding waarin mijn eerste huwelijk eindigde. Een goede beslissing maar wel eentje die me nog elke dag pijn doet. En het had een enorme impact op mijn -inmiddels volwassen- kinderen: ik zag bij hen de pijn die ik mede veroorzaakt had. En dat blijft terugkomen, bijvoorbeeld bij trouwdagen of een doopfeest. Ik ben heel gelukkig dat Doeke-Jan en ik elkaar later gevonden hebben, maar tegelijk vind het nog altijd moeilijk te accepteren dat ik in die eerste relatie niet heb kunnen volmaken wat ik wel voor ogen had. Een gevoel van falen. Maar er is nieuw geluk ontstaan op de puinhopen van het oude. Dat zijn zware woorden, maar zo beleef ik het wel.”
Wat had je anders willen doen?
,,Dat is de vraag, zeker wat die studie betreft. Was ik met een andere carrière, andere omgeving, andere mensen, gelukkiger geworden? Dat weet je nooit. Nu ben ik jong moeder geworden, ik heb twee fantastische kinderen en ben oma van Jozef en Suri, wat een geschenk is dat! Ik werkte tot voor kort met veel vreugde voor de Protestantse Kerk en dat zijn nog maar een paar dingen. Hoe dat was geweest als ik een andere keuze had gemaakt toen ik 18 was? Dat weet ik niet en daarom heb ik ook geen ‘bad feelings’ bij deze ‘gemiste kans’.”
Heel iets anders: je draagt opvallende kleding.
,,Deze rok bedoel je? Ja mode is mijn grote passie en ik hou ervan dat kleding uitgesproken is. Dus niet per se of het lekker zit. Maar het gaat erom dat ik het mooi vind en dat het bij me past. Dat je er ermee kunt uitdrukken wie je bent. Een shopaholic ben ik niet: ik probeer altijd te kopen bij kringloopwinkels, vintagewinkels of in de uitverkoop. En ik geef het ook graag weer weg. ‘Draag elke dag één bijzonder item’, is mijn motto. En verder vind ik die uitdrukking van Oscar Wilde mooi: You can never be overdressed or overeducated.” (Je kunt nooit te netjes gekleed of te hoog opgeleid zijn).
Welke levensles zou je door willen geven?
,,Haha, wie zit daar op te wachten? Maar toch: het kan iemand helpen als je zegt: ‘Blijf niet hangen in het verleden. Dat brengt je niet veel goeds.’ Ik heb het niet eens zelf verzonnen, de profeet Jesaja zei het al: ‘Blijf niet staan bij wat eertijds is gebeurd, laat het verleden nu rusten. Zie, Ik ga iets nieuws verrichten’ (Jesaja 43:18). Dat vind ik de rijkdom van het geloof: God is heel erg van de tweede kansen, het nieuwe begin.”
Levensloop
Marjolein Willemsen werd in 1964 geboren in Rotterdam, en groeide op in Bovenkarspel en Bunschoten. Ze is getrouwd met Doeke Jan, heeft twee kinderen en twee kleinkinderen en bekleedde diverse functies waaronder onderwijsbestuurder, lid directieteam binnen de PKN en lid van twee Raden van Toezicht: ouderenbond ANBO-PCOB en de Nieuwe Kerk Amsterdam. Sinds juni is ze bestuursvoorzitter van scholengroep Wijzer in Bunschoten.
Tekst & beeld: Niek Stam (Lees ook het verhaal van Gerard Raven).
Dit verhaal komt uit Elisabeth No. 15 (2024). Wil je graag kennismaken met ons magazine dat 21x per jaar verschijnt? Kijk hier bij onze abonnementen.
