Italië. Het land van zon, zee en cultuur, van cipressen en olijfbomen, van lange tafels waar families genieten van wijn en lekker eten. Maar het is ook het land waar mensen enorm verlangen naar Gods vrede, zeggen zendelingen Jacob (40) en Janneke (35) van den Bogerd. ,,Het is zo mooi om de kleine stapjes te vieren die mensen richting Christus zetten. Voor ons is dat pinksterfeest.”
De kippetjes scharrelen op het erf en de moestuin staat er goed bij. Jacob is druk aan het timmeren in de achttiende-eeuwse Italiaanse boerderij, waar hij en Janneke met hun zoons Judah (12) en Jezra (10) wonen. Het huis ligt op zo’n vijf minuutjes rijden van de Italiaanse stad Verona. Omgeven door landerijen, achter de dijk langs de rivier de Adige, creëren ze hier een gastvrije plek. Dat doen ze bijvoorbeeld met pizza-avonden en de Alpha-cursus. Zo kunnen mensen op een laagdrempelige manier kennismaken met het evangelie.
Ons huis heet Casa delle Vita: Huis van Leven
Janneke en Jacob willen een geloofsgemeenschap (community) creëren, van en voor Italianen. Daarnaast is hun huis een rustplek voor zendelingen en missionaire werkers die even op adem willen komen. Daartoe hebben ze een appartement ingericht. Ze noemen hun huis Casa delle Vita: Huis van Leven. ,,Wij geloven dat mensen alleen door Jezus, die het Leven is, tot ware bloei kunnen komen. We hopen dat mensen met Hem verbonden raken.”
Waarom Italië?
Italië staat bekend als een rooms-katholiek land, waar de paus zijn zetel heeft in de hoofdstad Rome. Het lijkt er dus niet op dat het de Italianen ontbreekt aan het evangelie. Waarom dan toch op missie naar Italië? ,,Het raakt ons dat er heel veel plaatsen in Italië zijn zonder een protestants-christelijke kerk. Nu willen we niet per se het protestantisme verspreiden, maar we willen wel graag dat mensen Jezus en zijn liefde leren kennen. We hopen en bidden dat ze Hem willen volgen. Dat de Geest van Pinksteren in hun levens mag werken, waardoor de vrucht van de Geest zichtbaar wordt. Dat is de bloei die wij bedoelen, voor henzelf en hun omgeving.” Als voorbeeld geven ze aan dat hun woonplaats Verona meer dan 250.000 inwoners telt, maar minder dan 0,4% van hen een volgeling van Jezus is. ,,Regelmatig een mis bezoeken is voor veel Italianen een gepasseerd station. Het katholicisme is vooral een cultuurreligie en veel mensen hebben geen persoonlijke geloofsbeleving meer.”
Jongere generaties zijn amper opgegroeid met de Bijbel
Janneke en Jacob hebben met name een passie voor jonge mensen. ,,Jongere generaties zijn amper opgegroeid met de Bijbel en het christelijk geloof. Soms hebben ze weerstand tegen de kerk door ‘kerkpijn’: verhalen over seksueel wangedrag en machtsmisbruik, waar de generatie vóór hen echt onder geleden heeft”, vertelt Janneke. Jacob vult aan: ,,De vader van de oppas van onze kinderen zei eens: ‘Het is eigenlijk wel logisch dat onze jongeren niet meer naar de kerk gaan. Mijn generatie gaat uit gewoonte, maar we leven er niet naar.’”
Zoektocht
Hun roeping speelt vanaf 2016. Het is een verhaal van diverse seintjes van God, zoals ze zelf zeggen. ,,Op een gegeven moment moet je daar iets mee doen. Want het is niet zo dat een wagen met hemelse paarden je komt halen en je in Italië dropt. Je moet zelf in de auto stappen en erheen rijden”, vertelt Janneke. ,,Vroeger dacht ik bij zending aan werk in Afrika. In de kerk was er een diapresentatie over zendingswerk, en dat maakte zoveel indruk op mij, dat ik dacht: dat wil ik ook doen. Het sloot aan bij een innerlijk proces. Ik ben opgegroeid in de Gereformeerde Gemeente. Het was voor mij best een zoektocht om zekerheid van het geloof te krijgen. In mijn tienerjaren ging ik naar een derde kerkdienst op de zondag, in mijn eentje, naar een Hervormde Kerk verderop. Want ik wilde meer van het evangelie weten. Uiteindelijk raakte Johannes 14 mij, namelijk dat Jezus naar de Vader ging om voor mij een plaats te bereiden. Daar was ik zo dankbaar voor dat ik graag iets wilde terugdoen.
Toen las ik in de Bijbel: ‘Ga dan heen, onderwijs al de volken’. Ik liep naar beneden en mijn vader speelde op het orgel het lied: ‘Roep uit aan alle stranden, verbreid van oord tot oord.’ Ik was iets van 14 jaar, maar dat heb ik wel geïnterpreteerd als roeping. Mijn ouders vonden het niettemin wijs dat ik een opleiding zou volgen. Ik wilde de kunstacademie doen, maar dat lag gevoelig in de reformatorische wereld. Toen ben ik SPW gaan doen, sociaal pedagogisch werk. Ik dacht: dat kan ik later goed gebruiken.”
Mooie schat
Jacob wilde vanaf zijn negentiende de zending in. ,,Ik werd gegrepen door Gods liefde en dat heeft mijn leven enorm veranderd. Het ging vanzelf stromen, de liefde voor anderen en de behoefte om het evangelie te delen. Dat is iets van Gods Geest. Je krijgt zo’n mooie schat, die wil je niet verstoppen, maar aan iedereen laten zien. Dat is nog steeds mijn drijfveer.” Na coronaperikelen, een verbouwing, netwerken, een taalstudie en andere praktische zaken zijn ze sinds een maand of negen écht actief in deze Italiaanse streek.
Onze kinderen groeien vrijwel zonder christenen op
Janneke maakte zich aanvankelijk zorgen om haar kinderen toen zij en Jacob uitgezonden zouden worden. ,,Het gaat er niet alleen om dat ze hun familie en vrienden veel minder vaak zien, maar ook dat ze vrijwel zonder christenen opgroeien. Wij zijn in Nederland zo gewend aan christelijke scholen, evangelische boekwinkels, bijbelcursussen en noem maar op, dat we ons vaak niet realiseren wat een rijkdom dat is. Ik las toen Matteüs 16:25 waarin Jezus zegt: ‘Want wie zijn leven zal willen behouden, die zal het verliezen; maar wie zijn leven zal verliezen om Mij, die zal het vinden.’ En het was alsof God tegen me zei: ‘Als jij probeert het leven van je kinderen vast te houden, dan zul je het juist verliezen. Maar als je het loslaat en het in mijn handen legt, juist ook om mijn zaak, dan zul je het winnen.’ Pas toen kreeg ik er rust over.”
Hapje eten
Een grote tafel in hun gezellige woonkeuken (mét Veluws houtkacheltje) is onmisbaar voor het zendingswerk van Jacob en Janneke. Dat leggen ze graag uit. Janneke: ,,We bewegen ons als het ware in drie cirkels. De eerste is die van medegelovigen om ons heen. We komen samen aan tafel, we volgen Jezus en helpen elkaar, zowel met gebed als praktisch. In de tweede cirkel zijn wij gastheer en -vrouw en stellen ons huis open voor mensen die niet geloven, maar wel zoekend zijn. Ze zitten bij ons aan tafel, voor een hapje eten – bijvoorbeeld met een pizza-avond – of voor een Alpha-cursus. Zij zijn door ons uitgenodigd of door andere christenen.” Jacob: ,,Op deze avonden vertellen we onder andere over het vaderhart van God, de heilige Geest en hoe je de Bijbel kunt lezen.
De derde cirkel is een open cirkel. We komen in ons dagelijks leven op plekken waar we met mensen een praatje maken. Bijvoorbeeld in een park, op een verjaardagsfeestje, op het schoolplein of op de markt. Die mensen nodigen wij bij ons aan tafel uit. Zo bouwen we aan contacten.” Janneke licht verder toe: ,,Ik schilder graag, en dat doe ik het liefst biddend. Dan geef ik mijn kunstwerk cadeau aan iemand. Dat leidt soms tot ontroerende reacties.”
Gebroken kruik
Zo raakte Janneke eens aan de praat met de eigenaresse van een kunstwinkel. ,,Ze vertelde dat ze heel verdrietig was omdat haar man was overleden. Zij had de winkel van hem overgenomen. Ik wilde afrekenen, maar had geen contant geld bij me, en zij had geen pinautomaat. Dus ik moest later terugkomen. Ik was voor deze vrouw aan het bidden en kreeg het idee dat God van me vroeg om voor haar een schilderij te maken. Ik zag een gebroken kruik voor me, maar ook hoe Gods licht daarop scheen en er heel veel bloei ontstond. Het symboliseerde die vrouw. Dat heb ik geschilderd en bij het afrekenen heb ik haar het schilderij gegeven. Ze huilde en zei: ‘Nu weet ik dat God al mijn gebeden heeft gehoord. Hij ziet me.’ Dat is het mooie van Pinksteren: de heilige Geest is gekomen en maakt verbinding tussen mensen. Ik zou zoiets nooit uit mezelf hebben kunnen schilderen, Gods Geest heeft mij geleid.”
Pinksteren: De heilige Geest is gekomen en maakt verbinding tussen mensen
Dat God iemand écht ziet, past bij het thema van dit nummer: Nooit meer alleen. Janneke: ,,Dat is ook een rode draad in onze ontmoetingen met Italianen. Tijdens een creatieve cursus vertelde een vrouw haar bewogen levensverhaal aan mij. Thuis bad ik voor haar, samen met een goede vriend. Ik vertelde dat later aan haar. Ze was er helemaal door geraakt dat iemand voor haar bad die haar niet eens persoonlijk kende. Ze zei: ‘Nu voel ik me zó gezien door God!’”
Opgaande zon
Jacob heeft minder sprekende voorbeelden dan Janneke, vertelt hij. ,,Misschien omdat het bij een vrouw anders werkt. Ik ben bovendien nog bezig met de verbouwing van Casa della Vita. Zo spreek ik wel bouwvakkers, stukadoors, noem maar op. Ik leer hen beter kennen. Ze voelen zich vaak down, omdat ze veel belasting moeten betalen en het gevoel hebben dat ze voor niets aan het werken zijn. Ik heb ook goed contact met een boer in de buurt die ons vlees van zijn koeien levert. Hij komt op onze pizza-avonden en we hebben mooie gesprekken met hem. Hij is atheïst. Een keer bracht ik stroopwafels voor hem mee. Hij begon toen zelf over God en zei: ‘Ik heb van de week zoiets bijzonders meegemaakt. Ik was met de trekker op het land en zag de zon zó mooi opkomen over het gewas, dat ik dacht: ‘Nu weet ik het zeker: God bestaat.’ Geweldig, toch? We hopen dat hij de Alpha-cursus wil gaan doen.”
Geen supergeloof
Wat betekent het voor hen persoonlijk, Nooit meer alleen? Janneke: ,,Tja, de heilige Geest woont in je, hoe dichtbij wil je het hebben? De heilige Geest helpt ons ook om met geestelijke ogen te kijken naar onze situatie. Soms zijn mensen heel wantrouwig en afstandelijk, dan kun je ontmoedigd raken. Gisteren was ik aan het hardlopen en er was een stemmetje in mijn hoofd: ‘Dit gaat jullie echt niet lukken, dat huis, zo’n lelijk grijs ding.’ Ik wist meteen: Ik moet me richten op Gods beloften en dat Hij wil dat alle mensen tot geloof komen.” Jacob: ,,Voor mij is de heilige Geest ook dat ik een diepe vrede mag ervaren van Gods aanwezigheid in mijn leven. Je gevoelens kunnen nog wel op en neer gaan, maar het is een innerlijk weten dat God bij je is en je nooit loslaat. Hij je omringt je.”
Je moet alles weer herontdekken en opnieuw waarderen
Niet dat alles dan van een leien dakje gaat. Jacob en Janneke geven aan dat ze de heilige Geest heel hard nodig hebben in hun leven. Bijvoorbeeld om van giften via de zendingsorganisatie te leven of om helemaal los van de Nederlandse cultuur alle paden in Italië te ontdekken. Jacob: ,,Je begint als het ware opnieuw met leven. Alles wat jij gewoon vond, is niet meer gewoon. Je moet alles weer herontdekken en opnieuw waarderen.” Janneke: ,,Ik wist eerst ook niet hoe belangrijk een kerk, een geloofsgemeenschap is voor je geloofsleven. Het is zo belangrijk om mensen om je heen te hebben bij wie je je veilig voelt en met wie je open kunt spreken.”
Dat is Pinksteren
Janneke: ,,Als Gods Geest mensen aanraakt, dan denk ik: wow, het is echt waar, God is aan het werk! Dat bevestigt ons in ons geloof en vertrouwen op God. Het is dus niet zo dat je een supergeloof hebt als je de zending ingaat. Ik heb het zelf ook telkens nodig dat ik Gods Geest aan het werk zie, of bevestiging krijg dat wat Hij zegt, waar is. Anders hou je het niet vol, denk ik. Pinksteren heeft mogelijk gemaakt dat God door ons heen wil werken, en het is bijzonder mooi om dat voor je ogen te zien gebeuren. Ook de kleine stapjes die mensen richting God zetten. En dat mogen we vieren!”
Jacob en Janneke van den Bogerd willen in hun Casa della Vita in Verona een geloofsgemeenschap voor Italianen creëren en een rustplek voor missionaire werkers. Dit doen ze vanuit de CAMA-zending. Daarvóór waren ze missionaire werkers in Breda. Ze zijn geëmigreerd in 2020, samen met hun kinderen Judah en Jezra. Na onder meer een taalstudie en een (nog lopende) verbouwing is hun taak inmiddels fulltime aangevangen. Info: casadellavitaverona.com Volg ze op Instagram via: casadellavitaverona.
Tekst: Monique Boom
Beeld: Rianne Blijleven Photography
Meer interessante artikelen lezen? Word ook lid van de missie van Elisabeth! Laat je inspireren met herkenbare verhalen, bemoedigende inzichten en handreikingen vanuit de Bijbel. Elisabeth biedt een veilige plek van herkenning, geloofsverdieping en verbondenheid. Lichtvoetig, pastoraal en relevant – vanuit de volle breedte van de christelijke traditie.
