Home Column Thea Westerbeek: ‘Een pleidooi voor mensen die “anders” zijn’

Thea Westerbeek: ‘Een pleidooi voor mensen die “anders” zijn’

door Maaike Sloetjes

Toen we zo’n dertig jaar geleden verhuisden van de stad naar het platteland, zijn we hartelijke verwelkomd. In de diverse dorpjes waar hebben gewoond, werd ‘meedoen’ nadrukkelijk van ons verwacht. ‘Niks moet natuurlijk, maar we vinden dat wel belangrijk.’

Die gemeenschapszin is natuurlijk prijzenswaardig, zeker op het platteland, waar veel voorzieningen en verenigingen verdwijnen. Men is hier – terecht – heel trots op het nog heel actieve dorpsleven. Maar als je verschillende keren hoort dat meedoen de norm is, dan krijgt iemand als ik daarvan toch een beetje de kriebels. Als ik niet meedoe, ben ik dan minder?

Mijn lief en ik houden erg van mensen. Wij zijn ook gastvrij, koken graag voor anderen, maar in groepen voelen wij ons niet altijd even lekker. Een (dorps) feest, een verjaardag, een logeerpartij, een familieweekend, het kost ons veel energie. Maar wij doen toch af en toe mee, want… Ja, waarom eigenlijk? Om geen spelbreker te zijn. Om mensen niet teleur te stellen. Om te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Want we (lees: ik) hebben toch behoefte om ‘erbij te horen’.

Sociaal wenselijk gedrag
Ik wil niet anders zijn dan de rest. ‘Normaal’ overkomen. De vermoeidheid achteraf neem ik dan maar voor lief. Met dit in het achterhoofd herken ik veel in het verhaal van Alianna Dijkstra, al heb ik geen autisme. Dénk ik. Alianna vertelt dat vooral vrouwen zoals zij sociaal wenselijk gedrag vertonen om niet uit de toon te vallen, ook al levert dat veel stress op.

Daarom doe ik hier een pleidooi voor mensen die ‘anders’ zijn. Voor mensen die moeite hebben met sociale verplichtingen. Met onverwachte situaties. Met tijdsdruk. Die gevoelig zijn voor bepaalde geluiden. Die liever op zichzelf zijn. Die gauw last hebben van prikkels… Laat die mensen, als dat zonder problemen kan, gewoon lekker met rust. En lees er eens wat over op de website autisme.nl.

Ongewone hobby’s
Met een van mijn familieleden heb ik vroeger veel moeite gehad. Omdat hij zich terugtrok. Weinig verdroeg van anderen. Helemaal opging in zijn ongewone hobby’s. Maar toen vroeg iemand me: ‘Had hij soms autisme?’ En opeens kon ik het gedrag plaatsen, het begrijpen.

Inmiddels besef ik dat ik zelfs een beetje op hem lijk… Ik moet het schoorvoetend toegeven: ik ben – net als gelúkkig een heleboel andere mensen – óók niet ‘normaal’.

Tekst: © Elisabeth (Thea Westerbeek)
Beeld: Unsplash (Dan Meyers)

Elisabeth is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!