Home Column Sterven en dan?

Sterven en dan?

door Daniëlle Heerens

De jonge vrouw aan het voeteneind van het bed keek naar het vertrouwde gezicht, dat bleek op het kussen lag. Soms hield ze haar eigen adem in, als het te lang stil bleef in het bed. Het lichaam vocht nog, maar haar geest had al afscheid genomen… Af en toe keerde die weer terug en mompelde de vrouw een paar woorden. Handen zochten naar steun en houvast, maar vielen even later krachteloos neer. Haar tong streek over de drooggevallen lippen.

De jonge vrouw stond voorzichtig op. Ze streelde de witte handen met daarop de duidelijk zichtbare blauwe aderen. Gedachten gingen. Haar moeder. Altijd sterk. Altijd zorgend en bezig. En nu? Ze zakte door haar knieën, boog zich voorover en met een stem, hees door emotie, zong ze zacht: ‘Ik ga slapen, ik ben moe, ’k Sluit mijn beide oogjes toe. Here, houd ook deze nacht…’

Hoe vaak had haar moeder dit vroeger niet samen met haar gezongen, bij het slapengaan? Eerst las moeder dan een verhaaltje voor, daarna volgde het gebedje. En nu, nu zongen ze het weer samen. Alleen lag niet zij in bed, maar moeder. Ze zag dat om haar mond een lichte trilling ontstond. Zou ze het beseffen? Opnieuw klonk zachtjes het kindergebed door de kamer. ‘Zorg voor de arme kinderen, Heer, En herstel de zieken weer…’ De klok vertelde met een slag dat het één uur was geworden. Dan…

Het waren onsamenhangende woorden: ‘Mooi… pa, Folkert… fijn…’ Dan bleef het even stil, terwijl de mond bleef bewegen. De woorden waren niet meer te verstaan, maar het gezicht vertelde dat ze iets moois zag. Haar geest ging al naar Boven, terwijl haar hart nog langzaam – maar met steeds grotere tussenpozen – doorpompte. Totdat de laatste slag was geslagen.

De klok gaf aan dat het halftwee was. Haar man en de anderen, die inmiddels geroepen waren, naderden het bed. Daar lag ze vredig, alsof ze sliep. Tranen begonnen te stromen. Opgebouwde spanning zocht zich een weg. Het was goed zo. Ze hadden ernaar toegeleefd. Nu was het zover.

De dagen erna waren hectisch. Toen was de dag van de begrafenis aangebroken. Handen werden geschud. Condoleanties uitgesproken. Toch nog vlug gegaan. In de samenkomst werd stilgestaan bij het laatste ogenblik in haar leven. Hoe ze al stervend iets mocht doorgeven van wat ze zag. Mensen die ze kende. Stonden ze haar op te wachten?

Tekst: © Elisabeth (Douwe Janssen)

Elisabeth is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!