Home Thema'sGeloven ‘Voor mij is geloven wel bikkelen’

‘Voor mij is geloven wel bikkelen’

door Daniëlle Heerens

Schrijver worden was altijd haar droom. Ze studeerde theologie terwijl ze geen dominee mocht worden. Met zo’n honderd boeken op haar naam is Corien Oranje (55) een veelgevraagd kinderboekenschrijver.

Hoe ben je opgegroeid en wat kreeg je mee van je ouders?
‘Ik ben opgegroeid in een studentengezin. Mijn vader studeerde eerst nog, mijn moeder was journaliste. Het was een warme, stabiele en gelovige omgeving, met veel aandacht voor lezen. Ik heb de humor van mijn vader en het taalgevoel van mijn moeder. Ik werd altijd bevestigd in wat ik deed. Dat hielp me dromen te verwezenlijken. Het is belangrijk dat je een kind stimuleert. Als schoolschrijver laat ik zien dat alle kinderen talent hebben, dat ze allemaal kunnen schrijven of een gedicht kunnen maken. Ik vind het belangrijk dat kinderen gezien worden, dat ze zich gewaardeerd voelen.’

Je wilde schrijver worden maar je ging theologie studeren?
‘Ja, aan de vrijgemaakte universiteit in Kampen. Als enig meisje. Dominee worden zat er niet in. Dat werd me ook stevig ingepeperd door professoren en medestudenten. Ik ben theologie gaan studeren vanuit interesse voor de oude talen. Als theoloog ben je met mensen bezig en breng je de Bijbel over in de taal van nu. Ik trouwde met jaargenoot Dick Mak. Hij werd al snel uitgezonden naar Papoea, Indonesië. En daar werd ik ingezet in het pastorale werk.’

Welke rol speelt geloof in je leven?
‘God is de grond onder mijn leven. Ik ben een echte twijfelaar, maar ik zou God niet kwijt willen raken. Mijn geloof is wel veranderd in de loop van mijn leven. De zekerheid waarmee ik van de universiteit kwam – het geloof helemaal onder controle (haha) – dat heb ik niet meer zo. Het is gewoon een sprong, hè, geloven, en het vertrouwen dat je opgevangen wordt. Voor mij is geloven wel bikkelen. Toch ervaar ik Gods aanwezigheid en creativiteit in de wereld om mij heen. Geloven is het gevoel: híér moet ik steeds weer naar terug.’

Liepen er in je leven zaken anders dan je had verwacht?
‘Mijn man en ik konden geen kinderen krijgen. In die tijd namen we ook een beroep aan naar Papoea. Dat waren jaren van onzekerheid en verdriet. Op een heel bijzondere manier zijn we toch gezegend met vier kinderen. Via ivf kregen we onze oudste zoon. Toen we, ook via ivf, een drieling verwachtten, was dat een bonus, maar ook heel erg spannend. Ze werden met dertig weken geboren. Een van de jongens werd toen heel ziek en lag twee keer op het randje van de dood. Dat heeft heel veel impact op mijn leven gehad. Ik denk dat je als mens een soort basisgevoel van veiligheid nodig hebt. Bij mij is dat gevoel van veiligheid, onkwetsbaarheid, toen volledig verdwenen, en ik kreeg last van enorme angsten. Ik gebruik nu al jaren antidepressiva tegen mijn angststoornis. Met die medicijnen kan ik normaal functioneren en daar ben ik heel dankbaar voor.’

Hoe ging de overstap van theologie naar schrijverschap?
‘In Indonesië schreef ik al veel. Maar hier ben ik echt gaan schrijven toen de drieling naar de basisschool ging. Mijn eerste kinderboek werd geaccepteerd, het tweede ook. Dan krijg je steeds meer opdrachten, en dat is toen ontploft eigenlijk. Inmiddels ben ik zestien jaar schrijver. Maar ik doe nog veel met mijn theologie-achtergrond: bijbeldagboeken voor kinderen, teksten voor het Nederlands Bijbelgenootschap, en ik preek ook af en toe.’

Hoe wist je dat schrijven een talent van je was?
‘Schrijver worden was mijn droom, mijn moeder schreef ook natuurlijk. Ik schreef mijn hele leven al, het was een passie van me, al wist ik niet of ik het wel echt kón. Maar de uitgever zag potentie en heeft me veel bijgeleerd.’

Waarom kinderboeken?
‘Ik vind kinderboeken zelf nog steeds heel leuk om te lezen. Eigenlijk heb ik er niet echt voor gekozen om kinderboeken te schrijven. Ik begon toen mijn oudste zoon acht was en ik schreef wat hem aan zou spreken.’

Wat heeft het schrijven je persoonlijk gebracht?
‘Ik heb heel veel schrijvende vrienden die ik anders nooit ontmoet zou hebben. Via verschillende netwerken van Groningse kinderboekenschrijvers. In Jakarta kon ik als vrouwelijk theoloog gewoon aan de slag, we gingen er naar een oecumenische kerk. Daar kwamen christenen met heel diverse achtergronden, en dat werkte prima. Christen-zijn was heel anders in Indonesië, veel minder strak omlijnd.’

Tekst: © Elisabeth (Clasina de Niet)

Elisabeth is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!