Home Interview Schrijfster Anne Marie Hoekstra: ‘Ik voelde me eenzaam’

Schrijfster Anne Marie Hoekstra: ‘Ik voelde me eenzaam’

door htromp

Een boek lees je het liefst uit met een happy end. In het échte leven kan dat zomaar heel anders zijn. Verhalenschrijfster Anne Marie Hoekstra (52) weet dat. Ze woont met haar gezin in een dijkhuisje in Hardinxveld-Giessendam, waar eens Joden woonden. Zij zijn vermoord in de Tweede Wereldoorlog. ,,Vertrouwen op een goede afloop is gevaarlijk. Hun dood leerde me iets anders.”

Dat lijkt me nogal wat: in zo’n beladen huis wonen. Wat doet dat met je?
,,Dat heeft veel met me gedaan. De bewoners, Barend, Lea en David Meiboom waren gelovige joden, die God baden om bijstand en bescherming. Toch zijn ze alle drie omgekomen. Ik verdiepte me in hun levensverhaal en dacht daardoor dieper na over grote woorden als ‘geloof’, ‘hoop’ en ‘vertrouwen’. Dat viel samen met een periode in ons eigen leven, waarbij mijn man Iddo zijn baan verloor toen we net dit ‘Joodse’ huis hadden gekocht en goede vrienden en naaste familie kampten met huwelijksproblemen, depressieve klachten en ernstige ziekte. Het woord vertrouwen heeft voor mij een andere betekenis gekregen. Het heeft minder te maken te maken met de omstandigheden, maar meer met kracht krijgen voor wat er op je weg komt.”

Je hebt een enorme liefde en passie voor verhalen (schrijven), als kind al?
,,Ja, op de lagere school vond ik opstellen schrijven erg leuk. En ik weet nog dat op de mavo een docent uit het boekje Stijloefeningen van Raymond Queneau las. Daarmee leerde je teksten in verschillende stijlen schrijven. Na school fietste ik op een oranje Sparta-fiets – o wat had ik een hekel aan dat fietsje – vliegensvlug naar de boekhandel om datzelfde boekje te kopen.”

Wat heb je geleerd van je ouders?
,,Hoe je enorm kunt genieten van de natuur. Als gezin – ik heb nog een jongere zus – gingen we graag picknicken of we zaten tot ’s avonds laat onder het afdakje van ons huis, met een dikke trui aan. Mijn ouders lieten me ook zien wat het betekent met God te leven, door klaar te staan voor anderen bijvoorbeeld. En ze lieten me zien hoe je als man en vrouw het beste in elkaar naar boven kunt halen, door elkaar te steunen en te bewonderen, en elkaar soms maar gewoon te verdragen.”

Wat waren kruispunten in jouw leven?
,,Ik was vroeger echt een paardenmeisje en wilde graag met dieren werken, maar het lukte me niet om naar de Landbouwschool te gaan. Na een potje huilen dacht ik: ‘Dan naar de havo om journalist te worden.’ Maar dat werd me afgeraden. Om mijn doel te bereiken, ben ik via de meao toch bij de opleiding journalistiek terechtgekomen. Een ander kruispunt is het moederschap. Ik wilde graag de zorg voor mijn dochters zo gelijk mogelijk verdelen met mijn man, maar dat zat er niet in. Dat was een teleurstelling waar ik me overheen moest zetten. We woonden ook nog eens afgelegen en ik voelde me een beetje eenzaam. Het was niet gemakkelijk om die knop om te zetten. Maar ik ben tot op de dag van vandaag heel blij dat ik zes jaar fulltime moeder ben geweest en ook daarna vooral onder school uren heb gewerkt. Als journaliste en schrijfster had ik succesvoller kunnen zijn, maar ik heb steeds onze kinderen op de eerste plaats willen zetten.”

Over Anne Marie
Anne Marie Hoekstra is getrouwd met Iddo en heeft twee dochters: Eva (27) en Naomi (24). Ze heeft een eigen verhalenbureau, is journaliste en schreef een aantal jeugdboeken. Voor haar historische jeugdroman Ontsnapping uit Numaga kreeg ze in 2008 de prijs ‘Het Hoogste Woord’. Haar blogproject over het leven van haar overgrootmoeder (www.plonialoeve.com) werd in 2013 genomineerd voor de Geschiedenis Online Prijs.

Lees het hele interview met Anne Marie in Elisabeth nr. 16.

Tekst: © Elisabeth (Monique Boom)
Beeld: Elisabeth Ismail

Elisabeth is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!