Home Thema'sGeloven Jan van den Bosch: ‘Pas als ik in de kist lig, ben ik gearriveerd’

Jan van den Bosch: ‘Pas als ik in de kist lig, ben ik gearriveerd’

door Maaike Sloetjes

Vervolg interview met Jan van den Bosch.

Je bent nog altijd enorm bedrijvig. Hoe houd je dat vol?
,,Ach zeventig is het nieuwe zestig. Ik vind actief zijn ongelofelijk leuk en werk twaalf uur per dag. Mensen zeggen ‘ga nou eens genieten’, maar dit ís genieten! Nietsdoen is voor mij het grote zwarte gat. Bovendien zie je ouderen die weinig omhanden hebben sneller aftakelen. Mijn oudste medewerker is een gepensioneerde architect van 95, die gebouwen voor m’n vakantieparken ontwerpt. Geïnteresseerd blijven houdt je scherp.”

Als zakenman ben je vermogend geworden. Kan dat, als christen?
,,Ja, ik vind van wel. Abraham, Salomo, Job, er staan veel rijke christenen in de Bijbel. Ik weet wat Jezus zegt over rijken, maar het gaat erom dat je goede dingen met je geld doet. Alles voor jezelf houden lijkt me niet de bedoeling. Aan de andere kant: ik kan wel alles weggeven, maar dan hebben veel mensen geen werk meer. Bovendien ben ik in de gelegenheid om te doneren aan goede doelen en daar ook actief in te zijn, mijn maatschappelijke verantwoordelijkheid op te pakken. Ik ben voorzitter van Mercy Ships. Daar hebben we sinds oktober een nieuw schip, de Global Mercy. Op onze varende ziekenhuizen krijgen de armsten van de armen uit Afrika gratis, vaak complexe medische behandelingen. Op dit schip gaan we ook medische trainingen geven aan Afrikaanse artsen en verpleegkundigen. Met 1100 vrijwilligers. Het is geweldig om daaraan een steentje te mogen bijdragen.”

Geniet je ook zelf van wat je hebt?
,,Van geld dat je zelf verdiend hebt, mag je genieten vind ik, zeker als je er hard voor werkt. Maar ik gooi het niet over de balk, zeker niet als het om dingen voor mezelf gaat. Zo fiets ik nog altijd op de oerdegelijke oude Batavus die ooit van mijn vader was. En ja, ik houd van mooie dingen, maar ik weet dat het allemaal tijdelijk is. Majoor Bosshardt kon je daar altijd zo kernachtig op wijzen. Dan zei ze: ‘Jan, het doodshemd heeft geen zakken en de doodskist geen bagagedrager.’ Zo zijn er meer mensen die me met beide benen op de grond hielden. Corrie ten Boom bijvoorbeeld. Als ik vertelde hoe geweldig het ging met iets wat ik ondernam, vertelde ze me over een specht die in een boom zat te hakken, net op het moment dat de bliksem insloeg. De specht zei: ‘Tjonge, ik wist niet dat ik zo veel kracht in m’n snavel had!’ Ze bedoelde maar: alles komt van God.”

Voel je jezelf als christen trouwens meer reformatorisch of evangelisch?
,,Ik ben net een duif: mijn ene vleugel is evangelisch de andere reformatorisch en ik heb beide vleugels nodig om te vliegen, anders ben ik vleugellam.”

Veel Elisabeth-lezers zijn lid van de PKN. Heb je daar iets mee?
,,Jazeker, het is toch de moederkerk, die door moeilijke tijden heen is gegaan, maar nog altijd een enorm potentieel heeft met miljoenen leden en 3600 kerken. Ik heb een warm hart voor de PKN. Een PKN-dominee moet een boodschap brengen voor zowel een tachtigplusser als een zestienjarige. Jongerenkerken als Mozaiek0318 en Hillsong hebben het een stuk makkelijker, die cateren maar één groep en die is jong.”

Zelf maak je gemakkelijk contact met mensen die erg verschillen in achtergrond en leeftijd.
,,Ja, ik ben echt een mensenmens en wil die veelkleurigheid van de mensen in Gods schepping zichtbaar maken in bijvoorbeeld de programma’s van Hour of Power. De ene keer een minister, de andere keer een predikante met tatoeages en een ringetje in haar neus, dan weer iemand die verslaafd was. Fijn dat er verscheidenheid is, christenen komen niet als identieke koekjes uit het blik. Ik vind het ook heel leuk om met jonge mensen te werken en te praten. Dat inspireert me veel meer dan gearriveerdheid, want ik wil nooit arriveren.”

Wat bedoel je met gearriveerdheid?
,,Dat mensen zeggen ‘ik weet nu wel alles wat er te weten valt’. Ik wil altijd blijven ontdekken, nieuwe dingen leren en nooit denken ‘ik ben er’, want dan ben je er geweest. Pas als ik in de kist lig, ben ik gearriveerd. Dan komt ik Thuis met een hoofdletter. Tot die tijd ben ik een pelgrim op weg naar het beloofde land.” Lachend: ,,Mijn medewerkers zeggen dat ze die kist overigens wel goed moeten dichtspijkeren, anders kom ik er nog uit voor een laatste mededeling.”

Over ‘Thuis’ gesproken, het overlijden van je moeder was een belangrijk kruispunt in je leven…
,,Ja, ik had een diepe band met haar. Ze had een enorm geloofsvertrouwen. Mijn vader was een hardwerkende, erg gesloten man, met wie ik uiteindelijk gelukkig ook een betere band kreeg. Maar mijn moeder begreep me. Dat was bijzonder: bij ons thuis was de tv het ‘kastje van de duivel’, maar ik wilde van jongs af aan tv-presentator worden. Mijn moeder kon daarin meebewegen. Op de EO-Jongerendag zat ze vooraan tussen de jongelui – en een dag later weer met haar hoed op in de kerk, waar men niet over de Jongerendag te spreken was. Na haar dodelijke herseninfarct, toen ze wegzakte in een coma, ben ik blijven praten, bijbellezen, zingen. Zelfs op de negende dag reageerde ze daarop nog met handknijpen.”

Hoe denk je over de eeuwigheid?
,,Ik ben geboren met eeuwigheid in mijn hart en dat neem ik mee. Dat je geen product bent van toeval en tijd, dat geboren wordt en doodgaat. Ik weet dat ik niet alleen voor vandaag en morgen leef. Hoe dat wordt, kan ik niet bevatten. Henk Binnendijk zegt altijd ‘dan worden de tanks tot ploegscharen omgesmeed’. ‘Maar Henk’, zeg ik dan, ‘ik ben een onhandige sukkel, dan moet ik achter zo’n ploegschaar lopen en voor je het weet snijd ik een paar van m’n tenen af.’ Het wordt een tijd van louter licht en vrede, maar binnen mijn menselijke denkraam kan ik daar niet bij.”

Tekst: © Elisabeth (Petra Butler)
Beeld: Elisabeth Ismail

Elisabeth is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!