Home Interview ‘Ik mis mijn moeder nog steeds’

‘Ik mis mijn moeder nog steeds’

door htromp

Ellen Faber (58) is kunstenares in Amersfoort. Ze knipt figuren uit papier en tekent. Ontwierp ooit zelfs liturgisch kerkmeubilair. Voor haar is kunst net zo essentieel als ademen. Ellens moeder was ooit haar grootste fan. ‘Dat ze is overleden, schrijnt nog steeds.’ 

Beschrijf je moeder eens?
,,Mijn moeder was superattent. Schreef altijd kaartjes, had voor iedereen een luisterend oor. Dat kreeg ik van haar mee. Nu ik terugkijk op mijn jeugd, ontdek ik wel steeds meer dat mijn moeder de balans miste tussen er zijn voor anderen en voor zichzelf. Zij droeg de wereld op haar schouders. Als haar broer belde met problemen, liet ze rustig haar eten koud worden. Het ging vaak ten koste van haar tijd met ons.”

Waarom koos je de kunstacademie?
,,De decaan op de middelbare school vond de verpleging wel iets voor me en adviseerde me om door te leren voor afdelingshoofd. Maar het trok me helemaal niet. Ik wilde liever iets met mode doen. Toen een vriendin de open dag van de kunstacademie bezocht, ging ik mee. Zo kwam ik in Kampen terecht. Uiteindelijk koos ik daar de richting beeldhouwen.”

Zit dat kunstzinnige in je familie?
,,Ik kom zeker uit een creatieve familie. Mijn oma breide veel voor me. En mijn moeder maakte graag sinterklaassurprises.”

Wat waren kruispunten in je leven?
,,De verhuizing naar Noorden. Mijn opa overleed in die tijd en ik zag als gevoelig zevenjarig meisje hoeveel verdriet mijn altijd flinke moeder daarover had. Ik maakte daar ook voor het eerst kennis met rooms-katholieken. Misschien ben ik daardoor altijd naar oecumenische vieringen gegaan. Andere kruispunten waren dat ik op mijn 38e, na jaren van verlangen, moeder mocht worden van onze zoon Tobias, en ook dat mijn moeder een week nadat ik haar had verteld dat ze oma zou worden, stierf aan kanker.”

Kon je rouwen om je moeder?
,,Het was erg zwaar toen ze overleed. Mijn moeder was mijn grootste fan. Ze was zo trots op me. We schreven elkaar vaak brieven. Ik kon na haar dood inderdaad niet echt lang stilstaan bij mijn verdriet, want ik moest verder. Ik had te zorgen voor mijn kind. Wat wel hielp in het rouwproces, was dat ik een grafmonument voor haar mocht ontwerpen. Toch mis ik haar nog steeds. Zeker als mijn leven niet lekker loopt. Dat ze is overleden, blijft schrijnen.”

Tekst: © Elisabeth (Mariëtte Woudenberg)
Foto Ellen Faber: © Rufus de Vries

Het hele interview met Ellen is te lezen in de Paaseditie van Elisabeth. In deze vreemde tijd van weinig contacten stelt Elisabeth (onderdeel van Royal Jongbloed Publishing) de Paaseditie gratis online beschikbaar (tijdelijk)! Klik hier op de link.

Elisabeth is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!