Home Interview ‘Ik kan me geen leven voorstellen zonder haar’

‘Ik kan me geen leven voorstellen zonder haar’

door Daniëlle Heerens

Trouwambtenaar Arend van den Brink (74) uit Voorthuizen voltrok op de kop af 3346 huwelijken. Hij krijgt er nog altijd geen genoeg van. Bruidsparen geeft hij een belangrijk advies mee: ‘Liefde is de ander een beetje meer geven.’

Op uw zestiende kreeg u verkering met Wilma. Acht jaar later trouwden jullie. Wat weet u nog van die dag?
‘Het was een dag om nooit te vergeten. ’s Morgens bracht ik Wilma naar de kapper. Ik stond ongeduldig een uur op haar te wachten, want een van de kappers dacht dat ik voor een andere vrouw kwam. (Lacht.) De trouwceremonies in de kerk en het gemeentehuis waren heel mooi. Toch zou ik achteraf niet zeggen dat het de mooiste dag van mijn leven was. Dat waren ons 25-jarig en 40-jarig huwelijk. Op zulke momenten kun je tevreden terugkijken op de goede en slechte tijden die je samen hebt beleefd. De liefde is dan nog groter dan op de dag dat je trouwt.’

Hoe kwam u ertoe trouwambtenaar te worden?
‘Vanaf 1968 werkte ik als ambtenaar van de gemeente Barneveld op de afdeling Bevolking. Toen ik naar die functie solliciteerde, kreeg ik vragen over onderwerpen die ogenschijnlijk niks met de functie te maken hadden, zoals sport en politiek. Later bleek dat ze toen al polsten of ik geschikt was als trouwambtenaar. Dat hoorde erbij als je op die afdeling werkte. De eerste keer dat ik een huwelijk voltrok was in 1971. Vooraf oefende ik thuis. Wilma zat aan tafel en ik hield een toespraak. Ik was erg nerveus. Later werd ik een veelgevraagd trouwambtenaar en voltrok ik soms wel vijf huwelijken op een middag. Dat kon toen nog, want er werd minder de tijd voor genomen. In 1981, mijn piekjaar, voltrok ik maar liefst 167 huwelijken.’

Wat is er in uw periode als trouwambtenaar zoal veranderd?
‘Een heleboel. Een van de belangrijkste veranderingen is dat stellen tegenwoordig minder snel trouwen en sneller scheiden. Vroeger was dat niet mogelijk, omdat de meeste vrouwen financieel afhankelijk waren van hun echtgenoot. Ik vind het een goede ontwikkeling dat dit nu niet meer zo is. Een vrouw moet op eigen benen kunnen staan. De keerzijde is dat veel stellen na een paar jaar zeggen: “De koek is op.” Ik vind dan dat je met elkaar moet gaan praten en kijken of er een andere oplossing is. Je moet niet te snel opgeven.’

Wat geeft u bruidsparen mee tijdens de toespraak?
‘Ik draag altijd een gedichtje voor, en christelijke stellen wens ik Gods onmisbare zegen en een goede en gezegende kerkdienst toe. Ik probeer ook altijd een paar handvatten mee te geven, zoals: heb elkaar lief en wees trouw. Trouwen is een werkwoord. Je moet aan je relatie blijven sleutelen. Als er iets is, moet je het met elkaar bespreken. Alleen als je problemen open en eerlijk bespreekt, worden ze opgelost. En, nog een tip: blijf een beetje lief voor elkaar. Geef elkaar af en toe een knipoog, schouderklopje of kus. Liefde is: de ander een beetje meer geven.’

Hoe belangrijk is het geloof in uw eigen huwelijk?
‘Mijn vrouw en ik denken verschillend over het geloof. Ik ga naar de kerk, zij gelooft niet meer. We kunnen er gelukkig over praten, maar onze meningen komen niet dichter bij elkaar. Dat kunnen we inmiddels beiden accepteren. Ik ging zelf jarenlang niet naar de kerk, totdat ik in 1991 een hartaanval kreeg. In de ziekenwagen was ik doodsbang. Ik dacht dat ik zou gaan sterven. Maar vanaf het moment dat ik ging bidden, kreeg ik sterk het gevoel dat het goed zou komen. Dat gebeurde ook. Daardoor ga ik weer elke zondag naar de hervormde gemeente in Voorthuizen en daar voel ik me goed bij.’

Jullie waren in december 50 jaar getrouwd. Wat is het geheim van jullie huwelijk?
‘Het geheim is simpel: de liefde. Toen we zestien jaar waren, zijn we van elkaar gaan houden. Dat is altijd zo gebleven. Ik kan me geen leven voorstellen zonder haar. We zijn compleet met elkaar vergroeid. Helaas komen we op een leeftijd dat de meeste jaren achter ons liggen. Veel leeftijdsgenoten hebben hun partner al verloren. Daarom ben ik blij en dankbaar voor elke trouwdag die we samen mogen beleven.’

Tekst: © Elisabeth (Johan Hardeman)

Elisabeth is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!