Home Thema'sGeloven ‘Ik heb op het punt gestaan om te stoppen met geloven’

‘Ik heb op het punt gestaan om te stoppen met geloven’

door Daniëlle Heerens

Carla van Weelie (59) worstelde op cruciale momenten in haar leven met God. Vooral toen ze als tv-presentatrice van EO-Metterdaad werd geconfronteerd met ernstig menselijk leed. Maar ook nu ze weet dat haar man Tjeerd mogelijk niet lang meer te leven heeft. Tegelijkertijd voelt ze Gods nabijheid. ‘Hij vangt me steeds weer op.’

Hoe zag uw kindertijd eruit?
‘Ik ben geboren in Papoea Nieuw-Guinea. Later verhuisde ons gezin naar Jakarta, de hoofdstad van Indonesië. Ik zat op school met rijke ambassadeurskinderen en kinderen van ouders die bij Shell werkten. Die hadden thuis een tennisbaan en paarden. Dat hadden wij niet. Als ik bij die kinderen speelde, dacht ik: wij zijn arm. Maar thuis zaten de Indonesische kinderen met hun handjes door het hek te kijken, terwijl ik in de tuin speelde met mijn pop. Dan dacht ik: Wij zijn rijk. Hoe kan dat nou? Met dat grote verschil tussen arm en rijk heb ik mijn hele leven geworsteld.’

In 2003 werd u televisiepresentatrice bij de EO. Welk tv-programma is u het meest lief?
‘Metterdaad. Voor dat programma reisde ik tussen 2008 en 2015 naar meer dan zestig plekken op de wereld waar mensen in nood zijn. Met behulp van de tv-reportages haalden we donaties op.’

Wat trof u op uw reizen het meest?
‘Ik herinner me een interview met een verloskundige in een vluchtelingenkamp in Congo, een land dat al decennia wordt verscheurd door burgeroorlog. Zij stond vrouwen bij die waren verkracht en moesten bevallen. Ik vroeg haar hoe deze situatie raakte aan haar eigen leven. Ze vertelde dat haar achtjarig dochtertje acht jaar geleden was gekidnapt en dat ze haar waarschijnlijk nooit meer terug zou zien. Haar dochter is waarschijnlijk verkracht en uitgehuwelijkt aan een van de soldaten. Misschien heeft ze zelfs al een kind ter wereld gebracht. Ik vroeg haar: “Hoe kun jij verkrachte meisjes helpen? Dan zie je toch telkens je eigen dochter voor je?” Ze vertelde dat ze haar werk nog kon doen omdat ze christen is. Bij ieder baby’tje dat ze geboren hielp worden, bad ze dat het veilig zou opgroeien. En bij ieder meisje dat ze hielp, hoopte ze dat er iemand was die ook naar haar dochter had omgekeken. We konden samen alleen nog maar huilen. Van zo’n vrouw kan ik zo veel leren.’

Stelt u bij het horen van zo’n schrijnend verhaal niet de vraag: waarom laat God dit toe?
‘Ik heb meerdere malen in mijn leven op het punt gestaan om te stoppen met geloven, maar ik kan het niet. Telkens als ik het niet meer weet, begin ik bij het begin. Dan kijk ik naar de dieren- en plantenwereld en hoe wonderlijk alles is gemaakt. Vervolgens kan ik weer vatten dat God een goede bedoeling met zijn schepping heeft gehad. En tot slot zie ik opnieuw in dat mensen de keuze hebben gekregen tussen licht en donker en dat ikzelf door Hem word geroepen om te kiezen voor het licht.’

Ervaart u Gods nabijheid?
‘Nog meer dan daarvoor besef ik: ik kan niet uit Gods handpalm vallen. Hij vangt me steeds weer op. Ik ervaar dat ik word gedragen, zoals staat beschreven in dat prachtige lied van Huub Oosterhuis, Die mij droeg op adelaarsvleugels. Daaraan houd ik me vast. Ook als de toekomst misschien heel moeilijk zal worden.’

Tekst: © Elisabethbode (Johan Hardeman)

De Elisabethbode is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!