Hanna Wapenaar was zeven jaar straatpastor in Amsterdam tot ze begin dit jaar de drukte van de stad verruilde voor de rust en ruimte van Ameland. Ze werkt nu als voorganger op het Waddeneiland. ‘Het lijkt of de wolken hier dichterbij zijn.’
Hanna Wapenaar groeide op in Nootdorp. Na haar HBO-studie theologie (Godsdienst pastoraal werk) werkte ze drie jaar in Zuid-Afrika en zeven jaar als straatpastor in Amsterdam. Hanna en haar vriend Lars Koning wonen nu op Ameland, waar Hanna voorganger is bij de Protestantse kerk in Hollum.
Wat vind je mooi aan het eilandleven?
Hanna: ,,Het is hier zo weids en mooi. God voelt hier dichterbij dan in een stad. Wat ik heel verwarmend vind, is dat mensen elkaar groeten en de tijd nemen. De gemeenschap is nog heel hecht, maar tegelijkertijd ook gastvrij. Als ik naar de supermarkt ga, sta ik al gauw tien minuten te praten met mensen die ik op straat tegenkom. Zo leer ik ook snel mensen kennen. De taal is gelukkig goed te doen. Ze spreken hier geen Fries, maar Amelands. Dat is goed te verstaan. Het eiland is ook nog heel veilig. De meeste auto’s staan niet eens op slot. Ze zijn hier blijkbaar niet bang voor diefstal. Je kunt ook niet zomaar het eiland af. Als je met je auto op de boot wilt, moet je je auto registreren.“
Zie je veel verschil tussen de mensen in de stad en hier?
,,Dit is een eiland; de mensen hier doen alles op hun eigen manier. Sommigen kijken naar mij van: ‘Oh, je komt uit Amsterdam, jij denkt dat je het allemaal wel eens even gaat vertellen.’ Maar platteland tegenover stad, dat is van alle tijden. Mensen zijn blij te horen dat ik ook op verschillende plekken op de wereld heb gewoond. Ik kom ook niet binnen als de nieuwe, jonge, frisse voorganger om het wiel uit te vinden. Ik kom allereerst langszij en wil vooral bescheiden luisteren: Wat is er al? Waarom doen we wat we doen? Overal waar mensen samenkomen, schuren dingen, zijn er problemen. Niets menselijks is ons vreemd, juist ook in de kerk.
Ik wil mens zijn onder de mensen
Met de kennis die ik op straat heb mogen opdoen, maar ook in mijn werk daarvoor voor Kerk in Actie in Zuid-Afrika, wil ik ’in den vreemde‘ zijn. Mens zijn onder de mensen. De kerkelijke gemeenschap op Ameland is vergrijsd. Op papier zijn er iets van 300 leden over het hele eiland, maar in de kerk komen er dan maar dertig. Als ik al iets wil meegeven dan is het dat wij geliefde kinderen van de Vader zijn. En dat Jezus kwam, om de drempels die wij opgeworpen hebben in ons leven en de zonde die tussen God en ons in is komen te staan, weg te nemen. Hij kwam om overvloedig leven te geven aan iedereen.”
Zijn er ook dingen waar je tegenaan loopt?
,,Dat zijn vooral de praktische dingen. Hoe zorg je bijvoorbeeld dat hier een laminaatvloer komt voor je huis? Er zit hier geen bouwmarkt; alles moet aangeleverd worden met de boot. Daardoor is alles ook veel duurder. We hebben ook geen auto, dus we doen alles op de fiets of met de bus. Pas ging ik een dagje naar mijn familie op het vasteland. De heenreis ging goed: Eerst met de bus naar Nes, dan met de boot naar Holwerd, vervolgens met de bus naar Leeuwarden en daarna verder met de trein naar Meppel. Maar op de terugweg gingen de bussen niet. Ik stond meer dan een uur te wachten in Leeuwarden en miste daardoor de boot. Gelukkig is er altijd wel een oplossing, want er ging ook nog een snelboot. Maar dan moet je wel toeslag betalen.
Alles moet hier aangeleverd worden met de boot
Verder is er hier geen ziekenhuis. Wel twee goed uitgeruste dokterspraktijken. Eén aan deze kant van het eiland en één aan de andere kant. Gelukkig is er een goede verbinding met de wal. Binnen een kwartier ben je met een helikopter in het ziekenhuis in Leeuwarden of Groningen. Ik heb trouwens wel een e-bike aangeschaft om snel van het ene dorp naar het andere te komen als ik bijvoorbeeld huisbezoeken heb. Die luxe wilde ik mezelf niet ontzeggen.“
Wat drijft jou?
,,Ik wil altijd weer openstaan om te leren. Door mijn eerdere werkervaring heb ik geleerd dat er grofweg twee lijnen zijn die elkaar steeds kruisen. De ene lijn is van stagneren, vastzitten. De lijn van David zeg maar, die de tempel op één plek wil bouwen. En daarnaast, daartegenover en daardoorheen, loopt de lijn van losbreken, opbreken en op reis gaan. De lijn van Mozes bijvoorbeeld, van de tent waar de ark met mensen onderweg is. Die beweging van veranderen vind ik voor mezelf ook heel mooi. Dat ik me afvraag: Wat zit er bij mij? Zit er iets vastgeroest? Wat ik bijvoorbeeld had na zeven jaar in Amsterdam. Dat ik dacht: het is weer tijd om verder te gaan.“
Muziek speelt ook een belangrijke rol in je leven… .
,,Klopt! Dat heb ik van huis uit meegekregen. Mijn moeder is kerkmusicus. Zij speelde piano en dirigeerde verschillende koren, zowel in de protestantse kerk als in de katholieke kerk. Ik zong bij haar mee in het koor als sopraan. Maar als ze ergens een alt nodig had, kon ik dat ook doen. Mijn vader speelt viool en we zingen allemaal. Ik heb ook een viool, maar ik speel niet actief. In Amsterdam heeft het Straatpastoraat een koortje, de Straatklinkers. Geweldig! Samen zingen met mensen die bekend zijn met het leven op straat. We zongen van alles: zeemansliederen, gospel, een beetje van alles door elkaar.“
Ga je hier ook bij een muziek- of zangvereniging?
,,We wonen hier nog niet zo lang. Ik moet eerst maar eens even kijken wat er allemaal is en of ik kan. Mogelijk heb ik ’s avonds veel vergaderingen of huisbezoeken. Er is hier wel een actief gemeenschapsleven. Zo zijn er een aantal muziekkorpsen en er is een interkerkelijk zangkoor. Maar ik vind dat als je je ergens aan verbindt, je er ook tijd in moet stoppen. Dus dat komt allemaal nog wel.“
Tekst: Daniëlle Feddes
Beeld: Yvonne de Noord
Het hele interview met Hanna vind je in Elisabeth magazine nr.9-2025. Elisabeth is een magazine over geloof en zingeving dat christenen van 45 jaar en ouder inspireert om vanuit het christelijk geloof te leven en het geloof dagelijks in praktijk te brengen. Nog geen abonnee? Kies hier jouw Elisabeth abonnement.
