Home Interview De ‘coronazondag’ van Daniëlle Heerens: ‘Niet zingen is een pluspunt’

De ‘coronazondag’ van Daniëlle Heerens: ‘Niet zingen is een pluspunt’

door htromp

Auteur Daniëlle Heerens ging vrijwel elke zondag naar de kerk. Dat gaf soms de nodige stress. Hoe ziet haar zondag er in deze tijd uit ? Zeven vragen aan Daniëlle over haar ‘coronazondag’.

  1. Hoe zag je gemiddelde zondag eruit voor corona?
    “Nou, de zondag begon steevast met veel gestress om op tijd in de kerk te komen. (Dat krijg je als je de wekker een uurtje voordat de dienst begint laat aflopen en vervolgens denkt dat je nog zeeën van tijd hebt en nog wel even kunt blijven liggen.) Maar ik moet mezelf nageven: het lukte bijna altijd. Dat ik dan weleens mijn zaterdagse kloffie aanhad, omdat dat voor het pakken lag, of dat ik het geld voor de collecte in alle haast was vergeten, dat laten we maar even buiten beschouwing. En daarna? Dan installeerde ik me doorgaans op de bank om een beetje bij te komen van het gehaast die ochtend en alle drukte van de voorgaande week (lees: ik sliep een poosje) om daarna in een boek te duiken of zelf wat te pennen. Het was dus letterlijk een rustdag.”
  2. Waarom ging je naar de kerk en wat vond je daar?
    “Het is niet zo dat ik elke zondag stond/sta te springen om naar de kerk te gaan. Daar voel(de) ik me vaak schuldig over. Helemaal als ik dan bijvoorbeeld in Psalm 84:2-3 (BGT) lees: Ik houd van Uw huis, machtige Heer! Ik verlang naar Uw tempel, levende God. Met heel mijn hart wil ik bij U zijn. Dat verlangen naar Gods huis en de ontmoeting met God Zelf mis ik. Dat leeft niet zo. Ik ging dus deels uit (goede) gewoonte. Maar ook in de hoop dat dat verlangen er op den duur wel komt. Dat het langzaam maar zeker groeit. En, heel eerlijk, ook een piepklein beetje omdat ik er anders amen op kan zeggen dat mijn moeder me na de kerkdienst belt en vraagt: ‘Waar was je?’ We gaan meestal naar dezelfde kerk, namelijk.”
  3. Hoe ziet jouw ‘coronazondag’ eruit?
    “In één woord: bankhangerig. Ik kampeer op zondag namelijk op mijn bank. ’s Ochtends plof ik erop om een dienst te volgen en de rest van de dag vult zich met een boekje lezen, beetje appen met andere bankhangenden, uit het raam staren, slaapje doen, een tweede dienst luisteren, schrijven als het lukt, hapje eten, de diensten nog eens luisteren (zie volgende vraag)… O, en natuurlijk goed mijn handen wassen tussendoor. Netjes in mijn elleboog niesen. De hele rataplan.”
  4. Wat mis je?
    “Mijn concentratie. Ik betrap mezelf er bijna elke preek halverwege op dat ik het nodige heb gemist. Omdat ik toch snel mijn zusje terug app. Of even naar de wc ga. Of per ongeluk indommel. Of omdat ik plots helemaal verdiept ben in het tijdschrift waarvan ik echt alleen maar plaatjes zou kijken, zodat mijn gedachten niet zouden afdwalen. Met als gevolg dat ik de preek later nog maar een keer luister. Dus meestal luister ik viermaal naar een preek op zondag. Tja…”
  5. Wat vind je fijn?
    “Afgezien van dat ik zo snel afgeleid ben, vind ik het eigenlijk fijn. Normaal moet ik, zoals eerder gezegd, echt hollen en vliegen en op mijn fietsje naar de kerk spurten om op tijd te komen. En nu kan ik zo mijn bed uit – met een tussenstop bij de kledingkast en in de badkamer als ik tijd heb – en de bank op rollen, laptop aanzetten en klaar is Kees. De kerkdienst kan van start. En komt het beter uit om een halfuurtje later te beginnen? No problem. En ik houd niet van zingen, dus dat dat nu niet per se hoeft, is stiekem ook een pluspunt. Nu kan ik gewoon luisteren naar mensen die het veel beter en mooier kunnen dan ik zelf het kan.”
  6. Voel je dat God erbij is deze periode?
    “Dit soort vragen vind ik altijd lastig. Want ik ben niet zo’n gevoelsmens en kan nooit echt zeggen dat ik Gods aanwezigheid vóél. En dat gold ook voor de afgelopen periode. Maar ik weet wel dat ik hier nu alleen nog zit, omdat het wel zo was: omdat God erbij was. Hij heeft me erdoorheen geloodst, zo voelt het. Hij zorgde ervoor dat alles waarover ik me zorgen maakte goed kwam. Hij liet steeds en op alle vlakken van mijn leven weer blijken dat Hij me niet in de steek liet, maar bij me was en me hielp.”
  7. Wat ga je meenemen als je weer naar de kerk mag?
    “Een mondkapje en desinfecterende handgel. Grapje! Wat ik graag houd uit deze tijd, is het besef dat ik in alles echt afhankelijk ben van God. Dat mijn leven in Zijn hand is en niet in mijn eigen handen, zoals ik nogal snel geneigd ben te denken als alles goed gaat. Ook zou ik het mooi vinden als het saamhorigheidsgevoel van deze periode iets blijvends is. Mensen uit allerlei kerken (en ook buiten de kerken) die elkaar eerder gewoon voorbijliepen of misschien zelfs niet aankeken, vormden tijdens de coronacrisis een eenheid om er voor anderen te kunnen zijn en te helpen. Ik hoop dat dat blijft; dat we ons alleen op zondag even letterlijk weer achter kerkmuren gaan verschuilen, maar op alle andere momenten één grote kerk – Christus’ lichaam – vormen die het geloof uitleeft.”

Daniëlle Heerens (1990) woont op de Veluwe en haar leven is net een groot boek. Ze leest alles wat los en vast zit, en het liefst de hele dag. En gelukkig kan dat ook, want haar werk heeft alles met boeken te maken. Ze is eigenaar van tekstbureau Fijnzinnig en werkt op die manier als freelanceredacteur, -corrector en -vertaler voor diverse uitgeverijen en magazines, is webredacteur bij Sestra en Jente, recenseert boeken voor NBD | Biblion. En last but not least… ze schrijft, waaronder de dagboeken Elke dag een cadeautje en Sta op en schitter.

Tekst: © Elisabeth (Hilde Kooij-Tromp)

Elisabeth is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!