Home Interview De coronazondag van Arie van der Veer: ‘Deze periode geeft een aansporing tot bezinning’

De coronazondag van Arie van der Veer: ‘Deze periode geeft een aansporing tot bezinning’

door htromp

Dominee, presentator en schrijver Arie van der Veer is verbonden met de Christelijke Gereformeerde Kerk in Zwolle. Samen met zijn vrouw Ees bezoekt hij de diensten graag. Vijf vragen aan Arie over zijn ‘coronazondag’.

  1. Hoe ziet jullie ‘coronazondag’ eruit?
    “Een klein beetje volgens een vast ritme. Rondom half tien gaan we zitten om te kijken en te luisteren naar de online kerkdienst van onze gemeente. We doen dit op hetzelfde tijdstip als de dienst altijd begon, dit geeft een klein beetje traditie en een gevoel van verbondenheid met andere gemeenteleden die dit ook doen. Daarnaast kijken we naar andere uitzendingen. Zo heb ik de uitzendingen van Beam gevolgd en kijken we naar de samenwerking tussen de EO en de PKN. In de middag houden we ons rustig en bereid ik me voor op het vesper van onze gemeente dat live wordt uitgezonden. Ik ben niet met vesperdiensten opgegroeid, maar ik ben de vaste gebeden en liederen gaan waarderen. Én ik geniet van de veelheid gaven die er in de gemeente zijn.”
  2. Wat missen u en Ees?
    “Het samenzijn. Dat is verdwenen en dat vinden we heel jammer. Zo deelde Ees regelmatig het mededelingenblaadje bij de ingang uit en dan had ze veel contact met gemeenteleden. Het is fijn om te horen hoe het met de ander gaat, verhalen te horen en mee te leven. Geloven doe je niet in je eentje, maar samen. Ondanks alle mooie initiatieven, is het samenzijn niet te vervangen. Wat we ook enorm missen – niet in het minst – is het samen zingen. God loven, prijzen en danken, dat  missen we heel, heel erg.”
  3. Hoe zoekt u het samenzijn toch op?
    “Bewust doen we dat door mensen die weduwe zijn geworden, regelmatig op te bellen. De afstand tot elkaar kan opgevangen worden door de telefoon en door beeldbellen. Eenzaam hebben Ees en ik ons niet gevoeld, maar het voelt leeg om lange tijd geen bezoek te ontvangen. Eigenlijk zouden ouderen – en daar horen wij ook bij – wekelijks gebeld moeten worden in deze periode.”
  4. Wat leert u van deze periode?
    “Dat de samenkomsten en kerkdiensten van toen zo vanzelfsprekend waren. Ik tob er weleens over hoe het straks zal gaan. Pikken we het gewoon weer op, of volgt er een ontmaskering van mensen die het niet meer gewend zijn om naar de kerk te gaan? Deze periode geeft een aansporing tot bezinning: wat is de kerk voor jou en voor mij? Tegelijkertijd ben ik bang dat alles straks weer gewoon wordt zoals vroeger. Ook daar heb ik geen vrede mee.”
  5. Waar ziet u naar uit?
    “Ees en ik hebben een groot verlangen om de ander weer te zien en te ontmoeten. Om samen met de gemeenteleden een nieuw begin te maken. Zo’n nieuw begin met nieuwe kansen behoort tot een mogelijkheid na zo’n periode. Als ‘mammoetgemeente’ staan we voor extra uitdagingen. We worden als gemeente groter en groter, maar onze omvang is een hindernis in de coronatijd. En die eerste dienst? Dat mag van mij een dankoffer zijn waarin we God loven en prijzen en ons bezinnen.”

Tekst: © Elisabeth (Hilde Kooij-Tromp)
Beeld: Willem Jan de Bruin

Elisabeth is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!