Home Thema'sGeloven Dáárom ging Debora de strijd aan  

Dáárom ging Debora de strijd aan  

door htromp

‘Zou je dat nou wel doen? Je hebt geen idee waar je aan begint. Zou je niet liever wat rustiger aan doen?’ Misschien hebben haar man of buren dat gezegd. Wellicht zijn het ook haar eigen gedachten… Maar Debora is rechter en kent haar verantwoordelijkheid.

Debora ziet hoe de angst voor de invallen van de vijand de mensen doet wegkruipen. En wegkwijnen. En dat er niemand is die het lef heeft om de strijd aan te gaan. Debora kan niet werkeloos blijven toekijken. Zij ‘staat op’ en neemt het voortouw. In haar stoutste dromen heeft ze niet kunnen bedenken waar haar dat zou brengen. En wat het zou uitrichten. We schrijven ruim drieduizend jaar geleden. De twaalf stammen van Israël wonen in het hun Beloofde Land. Het leven zou er goed zijn, het land zou ‘vloeien van melk en honing’. De werkelijkheid is anders. Ieder doet wat goed is in zijn eigen ogen. Koning Jabin van Kanaän heerst er. Met harde hand. Twintig jaar lang.

Palmboom
In deze tijd leeft Debora, een mens met een bijzondere gave. Haar innerlijke oor is afgestemd op God. We leren haar kennen als een daadkrachtige vrouw, die zich inzet voor haar medemensen. Ze is rechter, de enige vrouw met die titel in het boek Rechters. Waar ze kan, herstelt ze onrecht in recht. Ze houdt zitting op een vaste plaats, onder een palmboom. De mensen weten haar te vinden, daar bij de ‘palmboom van Debora’, tussen Rama en Betel.

Bang
Terwijl het in het bergland waar Debora woont, redelijk rustig is, leven de mensen in het noorden in angst. De vijandelijke legers laten zich er gelden. En er is niemand die het daartegen durft op te nemen. Iedereen is bang. Een aanvoerder is er niet. Wat er ontbreekt is leiderschap. Dan neemt Debora het heft in handen en ze laat Barak, de legerbevelhebber uit het noorden van Israël, bij zich komen. Hij wordt geroepen en hij komt. Dat is beslist niet zoals dat gewoonlijk toegaat in een patriarchale cultuur. Een man, die gehoor geeft aan de opdracht van een vrouw! Debora geeft hem een bevel, met strategisch plan en al: ‘Ga de strijd aan. In de naam van de HEER.’ Met die opdracht krijgt hij een belofte: God Zelf zal de overwinning geven. Maar Barak is bang. En niet een beetje ook. Geen wonder, wie zou niet bang zijn? De vijand, met zijn honderden ijzeren strijdwagens, is vele malen sterker. En welke aanvoerder zou het in zijn hoofd halen om zijn manschappen op een berg te legeren? Je reinste waanzin! De vijand zal de berg omsingelen en jij en je mannen zitten als ratten in de val!

Haar moed inspireert
Barak is met reden bang. Hij stelt een voorwaarde: alleen als Debora meegaat, durft hij het aan. Als zij níet gaat, gaat hij ook niet. De verantwoordelijkheid legt hij daarmee bij haar. Thuisblijven en wegkruipen, of het gevecht aangaan? Wat Debora gaat doen, zal het verschil maken. En dat doet ze. Schijnbaar onder te aarzelen antwoordt ze: ‘Goed, ik zal met u meegaan.’ Zij komt uit haar comfortzone van onder de palmboom en trekt mee met de mannen naar het strijdtoneel. Heeft ze er ooit van gedroomd zo’n gevaarlijke tocht te maken? Je vraagt je af wat de doorslag heeft gegeven. Is het plichtsbesef geweest en verantwoordelijkheidsgevoel? De overtuiging dat er geen andere weg is om de vijand te verslaan? Of werd ze geraakt door Barak, die als een kleine jongen alleen durft te gaan als zijn moeder meegaat? (In haar lied bezingt ze zichzelf ‘als een moeder in Israël’, zie Richteren 5:7, NBG) Of was het de belofte van de HEER dat Hij zélf de overwinning zou geven? Hoe het ook zij, Debora gaat mee. Haar moed inspireert en maakt Barak en zijn mannen moedig.

Moeras
Eind goed, al goed. God zet de natuurkrachten in en laat het donderen en bliksemen. Stortregens veranderen het dal van de Kison in een moeras, en de ijzeren strijdwagens en paarden kunnen geen kant op. De overwinning is zeker. De vijand gaat roemloos ten onder. Debora, een vrouw met vertrouwen en moed. Het eenvoudige ‘Goed, ik zal met u meegaan’ van Debora maakt het verschil. Het land heeft daarna veertig jaar rust.

Tekst: © Elisabeth (Tjitske Lemstra-van der Kooi)

Elisabeth is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!