In Elisabeth recenseert lezen én beoordelen lezers nieuwe titels. Ditmaal: De vijf excuustalen – Het geheim voor goede relaties, van Cary Chapman en Jennifer Thomas.
Over ‘De Vijf Excuustalen’:
Zelfs in de beste relatie gaat er weleens iets verkeerd. Je zegt of doet iets waarmee je een ander ‒soms onbedoeld ‒ kwetst of benadeelt. ‘Sorry’ zeggen is dan een goede eerste stap, maar het is niet altijd genoeg. Wat kun je het beste doen als jij iemand gekwetst hebt? En wat wil je zelf eigenlijk graag horen als iemand iets gedaan heeft wat in jouw nadeel is geweest?
De schrijver legt uit dat er 5 manieren zijn (talen) waarop mensen excuses aanbieden. (Welke dat zijn? Lees het boek ;-).
Auteurs:
Gary Chapman, met een PhD in de antropologie, is de auteur van de bekende reeks boeken over De vijf talen van de liefde. Die boeken zijn in meer dan vijftig talen vertaald en er zijn wereldwijd meer dan 20 miljoen exemplaren van verkocht. Chapman reist de wereld rond om workshops te geven over het huwelijk, het gezin en relaties.
Jennifer Thomas, PhD, is klinisch en maatschappelijk psycholoog, auteur en TEDx-spreker. Ze heeft veel ervaring met het werken met de vijf liefdestalen.
Uitgever en prijs:
Ark Media, € 18,99
Onze recensent:
Daniëlle Feddes
Eerste indruk/vormgeving:
Prima. Een eenvoudige voorkant met alleen tekst tegen een turquoise blauwe achtergrond. De titel en de schrijvers zeggen genoeg denk ik. Mensen die de vijf liefdestalen van Gary Chapman kennen, zien onmiddellijk dat dit weer een boek in de rij van ‘de vijf talen’ is.
Verhaallijn:
Gary Chapman en Jennifer Thomas helpen je om te ontdekken hoe je op zo’n manier je excuses kunt aanbieden dat het echt weer goed zit. In dit boek ontdek je hoe de vijf excuustalen de relatie met je partner, je collega’s, je vrienden en je familie sterker kunnen maken dan ooit tevoren.
Een fragment uit het boek:
Op pagina 133 staat een mooi stuk over vertrouwen, iets wat nodig is om een relatie goed te houden en/of te herstellen:
Ik stel me vertrouwen voor als een kwetsbaar plantje. Wanneer vertrouwen geweld aangedaan wordt, is het alsof iemand op die plant stampte en de grond in boorde. Door regen en zon kan dat plantje uiteindelijk misschien wel weer recht groeien, maar dat zal niet van de ene op de andere dag gebeuren. Hoe bouwen we dan weer vertrouwen op binnen een relatie waarin dat beschaamd is? Het antwoord is: door dag aan dag betrouwbaar te zijn. Oprechte excuses en oprechte vergeving maken ruimte voor het groeien van vertrouwen. Vertrouwen wordt niet bevorderd door geheimzinnigheid maar door openheid.
Leesbaarheid:
Zoals we van Gary gewend zijn, is de leesbaarheid zeer goed. Veel praktijkvoorbeelden, wat lekker wegleest.
Dit is mijn verwachting van het boek:
Ik ben echt nieuwsgierig of dit boek net zo goed is als De vijf talen van de liefde, een boek dat ik lang geleden gelezen heb. Het lijkt me ook een interessant onderwerp: vijf talen waarin je je excuses kunt aanbieden? Ik ben benieuwd!
Maakt dit boek die verwachting waar? Waarom wel of niet?
Niet helemaal. De schrijvers voeren inderdaad vijf ’talen’ op, vijf manieren waarop mensen hun excuses aanbieden en wat dan gelijk hun voorkeurstaal is. Ik vind taal hier een groot woord. De vijf verschillende manieren lijken best wel op elkaar. Het zijn vooral nuanceverschillen.
Dit spreekt me aan in het boek:
In de inleiding geven de schrijvers aan waarom dit onderwerp belangrijk is. ‘Sommige voorbeelden van verkeerd gedrag zijn niet zo ernstig, anderen zetten een leven op zijn kop, maar in alle gevallen moet er binnen een relatie iets hersteld worden. Iets wat fout was, moet rechtgezet worden. Hoe doen we dat?’
Een goede vraag! Veel mensen hebben moeite met excuses aanbieden, sorry zeggen, of toegeven dat ze fout zaten. Dat Gary en Jennifer hier een heel boek aan gewijd hebben is lovenswaardig.
Een interessant en mooi hoofdstuk is hoofdstuk 10, over relaties binnen je familie. Met gedeeltes als ‘Een verloren zoon’, ‘Kinderen die bereid zijn als eerste hun excuses aan te bieden’, ‘Onze excuses aanbieden aan onze volwassen kinderen’, ‘Ruzie over een grafsteen’ en ‘Je excuses aanbieden aan je schoonouders’. Kortom: genoeg denkstof!
Dit valt me op aan het boek:
De grote vraag is natuurlijk: Wat is verkeerd gedrag? Wat de een verkeerd vindt, is voor de ander normaal. En wat is fout? Iemand kan ook bepaalde verwachtingen hebben, maar waarom zou de ander daar aan moeten voldoen?
Het feit dat we verschillende talen spreken, dus blijkbaar ook als we excuses maken of een spijtbetuiging verwachten, geeft al aan dat er in de communicatie vaak dingen verkeerd gaan: soms ‘verstaan’ we elkaar gewoon niet goed. Daardoor kunnen dingen die niet kwetsend bedoeld zijn, soms wel zo overkomen bij iemand die jouw taal niet spreekt. Het is goed om je hiervan bewust te worden en ook wat je hieraan kunt doen.
Dit spreekt me minder aan:
Er staan wel wat foutjes in de tekst (bijvoorbeeld op pag. 22, 98, 123, 126,132). En ik viel gelijk over de eerste zin van hoofdstuk 1: ‘In een volmaakte wereld zouden excuses nodig zijn.’ Volgens mij moet hier staan: ‘In een volmaakte wereld zouden excuses onnodig zijn.’
Iets anders: Ik vraag me af hoeveel mensen van zichzelf weten welke excuustaal ze spreken. Als dit voor jezelf al lastig te bepalen is (zelfs na het lezen van dit boek), hoeveel lastiger is het dan om dit van een ander te weten en daar rekening mee te houden? En waarom zou iemand excuses moeten aanbieden, omdat hij of zij jouw taal niet spreekt? Ik denk dat het in zo’n geval beter is om een vraag te stellen aan de ander: Wat bedoel je precies? In plaats van krampachtig te proberen een taal te spreken die de jouwe niet is.
Ik kan me ook niet vinden in sommige voorbeelden die Gary aanhaalt en hoe iemand dan zou moeten reageren. Soms lijkt het wel de omgekeerde wereld en krijgt degene die zich gekwetst voelt het voordeel van de twijfel en moet de ander zijn excuses maar aanbieden, ook al deed diegene niet per se iets verkeerd. Je kunt je ook afvragen waarom iemand zich (zo snel) gekwetst voelt en vervolgens boos reageert. Dat iemand niet goed kan incasseren, en hoge of zelfs verkeerde verwachtingen heeft, daar kun je een ander niet de schuld van geven. Met name in het voorbeeld van de 2 broers op pagina 96 vond ik de reactie van de schrijver volkomen onterecht. En ook bij het voorbeeld dat hij daarvoor geeft, op pagina 94, over de man die die zijn trouwdag vergat en niets bijzonders had gepland om het te vieren. De schrijver gaat hier volkomen voorbij aan de verantwoordelijkheid die we zelf hebben over onze gevoelens en reactie. In dit geval had de vrouw bijvoorbeeld ook zelf iets kunnen regelen.
Typeer het boek in 3 woorden:
Excuses – Aanvaarden – Vergeven
Dit wil ik verder nog kwijt:
Achterin het boek staat een testje, zodat je erachter kunt komen wat jouw excuustaal is. Ook staan er in de bijlages do’s en don’ts over wat je niet moet zeggen wanneer je je excuses aanbiedt, en dingen die je juist wél kunt zeggen. Al met al een interessant, leerzaam en nuttig boek dat lekker wegleest.
Lees meer boekrecensies en word lid van Elisabeth Leest, onze online boekenclub. Neem ook eens een kijkje op Royal Jongbloed. Daar staan nog meer mooie en interessante boeken. En ontvang je onze nieuwsbrief al? Hierin houden we je op de hoogte van nieuwe recensies en artikelen uit Elisabeth Magazine.
Wil je voortaan 2x per maand zelf ons prachtige magazine ontvangen? Neem dan nu een abonnement op Elisabeth Magazine. Of vraag eerst een proefabonnement aan.
