Home Interview‘Wees sterk en moedig’ betekent niet dat je een stoere gelovige bent

‘Wees sterk en moedig’ betekent niet dat je een stoere gelovige bent

Predikant Ron van der Spoel, hoofdspreker op de Elisabethdag

door Danielle Feddes
Ron van der Spoel in de Elisabeth Podcast

Predikant Ron van der Spoel is hoofdspreker op de Elisabethdag, met het thema: ‘Wees sterk en moedig, want Ik ben bij je’. Maar wat betekent het eigenlijk om sterk en moedig te zijn als het leven tegenzit? In de Elisabeth Podcast vertelt hij erover: ‘Het is niet mijn kracht en mijn moed, maar iets wat je ontvangt.’

Toen Ron van der Spoel jaren geleden met zijn vrouw naar Limburg verhuisde, wist hij niet wat hem daar te wachten stond. Hij had zijn gemeente in Amersfoort achtergelaten, maar in het zuiden was geen gemeente die een predikant zocht. Zijn vrouw ging iedere ochtend naar haar werk als arts. Ron bleef thuis achter met een lege dag. ‘Heel lastig, heel moeilijk. In het begin dacht ik nog: dat is een test van de Here God, of ik inderdaad vertrouw en geduldig ben. Maar er was toen geen dominee nodig. Ik had gewoon niks.’

Toch twijfelde hij niet aan zijn roeping. ‘Ik wist: we moeten naar het zuiden. Ik wist alleen nog niet waarom. En dat heb ik wel heel vaak gevraagd: waarom? Waarom heb ik alles achtergelaten als ik hier de hele dag gewoon thuiszit? Langzaam ontdekte ik dat een lege dag ook gevuld kan zijn met God. Ik fietste door Maastricht en bad voor de mensen en straten die ik tegenkwam. Ik had tijd om te bidden voor alles en iedereen. Een beetje een soort kloosteridee, zeg maar. Ik had nog nooit zoveel tijd gehad om echt met God om te gaan.’

Wie ben je als je niets meer te doen hebt?

In Limburg ontdekte Ron nog iets anders. Als mensen hem vroegen wat hij deed, antwoordde hij dat hij dominee was. Maar als hij vervolgens moest uitleggen waar hij dat werk deed, was het antwoord: nergens. ‘Je identiteit blijkt heel erg toch ook wel aan je predikantschap te hangen. Ik heb echt moeten leren dat mijn identiteit is dat ik een kind van de Vader ben en niet dat ik de dienaar of de dominee ben.’

Dat werd een van de grootste lessen van zijn leven. ‘Overal waar je komt, ben je de dominee. Mensen kennen je en herkennen je en je wordt overal aangesproken als dominee. En dat wordt dus ook een stukje van je identiteit, zonder dat je dat wilt of in de gaten hebt. Totdat het er niet meer is.’ In plaats van te moeten presteren of zichzelf opnieuw te bewijzen, leerde Ron zeggen: ‘Heer, U ziet mij. U kent mij. Ik loop hier door de heuvels, te bidden en in mijn Bijbeltje te lezen. En dat is goed.’

Als bidden niet lijkt te werken

Zijn jaren in Limburg brachten hem ook in aanraking met mensen die hij daarvoor nauwelijks kende. Hij werkte bij het Leger des Heils en in twee mannengevangenissen. Hij ontmoette mensen die alles kwijt waren geraakt en ontdekte hoe kwetsbaar het leven kan zijn. ‘Als ik hun verhalen hoorde, besefte ik heel goed: als ik in jouw schoenen had gestaan, had ik er ook zo bij gelopen. Het kan ieder mens overkomen.’

Die ervaring veranderde hem. Vooral als het gaat om oordelen. ‘Je ziet iemand lopen en je hebt gelijk een stempeltje. Je denkt: “O, dat is er zo één.” Maar totdat je met die persoon in gesprek gaat, kan je er misschien van alles over zeggen. Dan wordt het een heel ander verhaal.’ Ook leerde hij kijken door de ogen van Jezus. ‘Mijn ogen zeggen: schop onder je kont en aan het werk. Maar de ogen van Jezus zeggen: “Ze willen wel, maar ze kunnen niet.” Dat heb ik daar moeten leren.’

Toch werd zijn vertrouwen in God later zwaar op de proef gesteld. Als predikant maakte hij mee dat twee kinderen kort na elkaar overleden. Een jongetje van tien kreeg een hersenbloeding; een kindje van anderhalf overleed aan sepsis. Bij het jongste kind stond Ron aan het bed te bidden toen het stierf. ‘Ik sta met mijn hand op het hoofd van het jongetje te bidden en te zegenen en hij sterft. Op een hele vreselijke manier.’

Gods timing is anders

‘Ik was er kapot van. Werd heel cynisch. Op een gegeven moment heb ik echt gedacht: ik stop ermee. Ik schreef zelfs een afscheidsbrief aan de kerkenraad: Ik geloof het gewoon allemaal niet meer.’ Toch ging hij de volgende dag naar het gezin. ‘Ik kon helemaal niet verder, maar ik moest nu door, want ik kon dit gezin nu niet in de steek laten. Terwijl ik met hen huilde en hen probeerde te troosten, kwam er langzaam weer beweging in mijn geloof.’

Jaren later ontmoette hij hetzelfde gezin opnieuw. ‘Nu zie je dus hoe God met hen verder is gegaan. Ook nadat ik daar weg ben gegaan.’ De ouders zijn inmiddels vol van de Heer en getuigen op straat van de liefde van Jezus. ‘In die tijd dacht ik: Here, U heeft hen en mij in de steek gelaten. En dan zie je dus wat er in de loop van de jaren gebeurt. Gods timing is anders dan die van mij.’ Daarom is zijn boodschap over gebed veranderd. ‘God zegt: “Ik wil dat je bidt.” Bid en stop niet met bidden. Ga door met bidden. Hou vol met bidden. Zie je verandering? Nou, heel vaak niet. Blijf bidden.’

Kracht voor vandaag

Dat is ook de kern van wat Ron wil meegeven tijdens de Elisabethdag, waar hij op 14 november spreekt over ‘Wees sterk en moedig’. ‘Het klinkt heel erg van: wees sterk, wees moedig, bam. Maar het mooie in de Bijbel vind ik juist – en ook in mijn eigen leven met God heb ik dat ontdekt – dat het niet mijn kracht en mijn moed is, maar dat het iets is wat je ontvangt. Dus in plaats van dat je het uit je tenen haalt, mag je het ontvangen.’

Voor Ron is dat geen theoretisch verhaal. Toen hij naar Limburg ging, vonden anderen hem dapper. Zelf voelde dat helemaal niet zo. ‘Het was gewoon gehoorzamen en puur afhankelijk, met lege handen daar gaan staan en zeggen: “Doe maar, Heer. Zeg het maar.”’ Sterk en moedig zijn betekent volgens hem bovendien niet dat je het alleen moet kunnen. ‘Je bent nooit sterk en moedig in je eentje. Je hebt elkaar nodig.’

En soms is de kracht die God geeft er maar voor één dag. ‘Je krijgt wel iedere dag weer de kracht om door te gaan. Kracht voor vandaag. Dan verandert de situatie niet, maar wel de kracht om door te gaan.’ Hij vergelijkt het met het manna dat de Israëlieten in de woestijn kregen. Ze konden het niet voor dagen vooruit verzamelen. ‘Per dag op God vertrouwen. Per dag heb je een woord van God nodig om verder te kunnen.’

Dicht bij Jezus blijven

Als Ron één boodschap mag meegeven, is het deze: je hoeft het niet allemaal zelf te kunnen. ‘Als die God aan jouw zij staat, als die God degene is die jouw hand vasthoudt, als die machtige, waanzinnig grote, heilige God voor jou instaat en zegt: “Jij bent mijn geliefde zoon, mijn geliefde dochter. Ik hou van jou.” Wat kan je dan nog gebeuren?’ Hij denkt aan de twaalf verspieders die het beloofde land verkennen en vooral de grote problemen zien. Maar Jozua en Kaleb kijken anders: ‘Die reuzen zijn er, die dikke muren zijn er, maar wij hebben de Heer aan onze zij. Dus ga maar door. Ga verder met je leven. Getuig van de Heer. Laat maar horen wat Hij voor jou betekent.’

Zijn eigen lievelingstekst is Johannes 15, waar Jezus zegt: ‘Blijf in Mij, dan blijf Ik in jullie.’ Ron vindt het prachtig hoe een Engelse vertaling dat weergeeft als: ‘Be at home in me.’ ‘Het enige wat ik hoef te doen, dat vind ik zo’n troost, is gewoon dicht bij Jezus blijven. En dan gaat Hij mijn leven vruchtbaar maken.’ Daarmee komt hij terug bij de woorden die centraal staan op de Elisabethdag: wees sterk en moedig, want Ik ben met je. ‘Dat betekent: wees thuis bij Mij. Thuiskomen bij de Heer, iedere dag weer.’

Op de Elisabethdag gaat Ron verder in op dit thema. Ook kun je diverse workshops volgen. Heb je je nog niet aangemeld, doe dat dan snel. Bekijk het programma en reserveer je ticket!