Home Thema'sGeloven Waarom André Troost gelooft in een leven hierna

Waarom André Troost gelooft in een leven hierna

door Daniëlle Heerens

Gewoon even laten betijen, zegt men. Maak je niet druk – morgen is alles anders!

Zou het zo eenvoudig zijn om over onrecht heen te stappen? Is het echt zo kinderlijk simpel om niet meer te denken aan een streek die ze je geleverd hebben? Slaap er eerst maar eens een nachtje over… Jaja, dat is gemakkelijk gezegd. Maar slapen lukt niet eens.

Je ligt de hele nacht wakker. En het spookt maar door je hoofd: je hebt het niet verdiend, ze doen het jou aan om er zelf beter van te worden. Misselijk! Iemand zei: ‘Je zorgen maken, je kwaad maken, ik zou het niet doen. Mijn advies: wacht eerst eens drie dagen af hoe het allemaal verdergaat. Het is in het verleden vaker gebleken dat alles er na drie dagen totaal anders uitzag…’

Drie dagen. Drie nachten. Dat klinkt alweer anders dan: ‘Slaap er maar eens een nachtje over.’ Wie de Bijbel kent, moet denken aan Jona. Nee, hij zat niet in een walvis, dat woord komt in de Bijbel niet voor. Maar een heel grote vis was het wel. Soms word je compleet opgeslokt door ik-weet-niet-wat. Onverdiend? Dat kan. Maar vaak is het ook, zoals bij Jona, een gevalletje van ‘eigen schuld, dikke bult’.

Twee dagen. Twee nachten. Jezus had niemand iets misdaan. Als er één onschuldig was, dan Hij wel. Maar ze hingen Hem op aan het hoogste hout. Twee dagen diepe duisternis: Goede Vrijdag, Stille Zaterdag – maar dan: Paaszondag! Hoop op betere tijden kun je goed gebruiken, vooral wanneer alles zwart is als de nacht. Ook als het onrecht dat jou wordt aangedaan, terminale kanker heet? Of Parkinson? Of Kahler? Dan mag je hooguit hopen op wat na dit leven komen zal. Al is er weinig hoop op leven voor de dood, je mag uitzien naar het leven daarna!

U zegt: dat is nog te bezien. Wie bewijst mij dat er na de dood nog iets zijn zal? Luister. In een baarmoeder zaten twee baby’s.
‘Geloof jij in leven na de bevalling?’ zei de ene.
‘Natuurlijk. Er moet iets zijn na de bevalling. Misschien zijn we hier om ons voor te bereiden op wat hierna komt’, antwoordde de ander.
‘Kletskoek’, zei de eerste. ‘Wat voor leven zou dat zijn?’
‘Dat weet ik ook niet, maar er zal vast meer licht zijn dan hier. Misschien lopen we met onze benen en eten we met onze monden.’
‘Kolder! Lopen? Onmogelijk! Eten? Belachelijk! De navelstreng voorziet ons van alles wat nodig is. Maar die navelstreng is kort. Leven na de bevalling is uitgesloten.’
‘Toch denk ik dat er iets is.’ ‘Nonsens. Als er leven zou zijn, waarom is er dan nooit iemand teruggekomen? Nee, na de bevalling is er niets dan duisternis, stilte en ondergang.’
‘Ik denk dat we mama zullen ontmoeten en dat zij voor ons zal zorgen.’
‘Mama? Geloof jij echt in mama? Lachwekkend! Als mama bestaat, waar is ze dan nu?’
‘Ze is overal en om ons heen. We leven in haar. Soms, als je heel stil bent, kun je haar voelen en haar liefdevolle stem horen.’

Onrecht. Wereldwijd. Vindt u het echt zo gek dat ik geloof in een leven hierna? Een leven waarin onrecht geen leven meer heeft. Een wereld boordevol gerechtigheid! Morgen zal alles anders zijn!

Tekst: © Elisabeth (André F. Troost)

Elisabeth is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!