Home Interview ‘Het is geweldig, ’s nachts buiten!’

‘Het is geweldig, ’s nachts buiten!’

door Daniëlle Heerens

Karla Leeftink-Huizinga (51) is natuur- en landschapsfotograaf. Wat begon met het vinden van rust en troost, werd een indringende hobby en ten slotte een professie. Het fotoboek Reeën het jaar rond (2018) is van haar hand.

Stralend vertelt Karla over wat ze ‘in het veld’ beleeft en ziet. Over hoe diepgaande natuurkennis haar een betere fotograaf maakt. Haar werk vindt ze ‘fantastisch’: in de natuur is Karla een gelukkig en verwonderd mens.

Hoe ben je opgegroeid?
‘Ik ben geboren in Doodstil, een dorpje op het Groningse platteland. Een rustige omgeving met veel natuur. Die ruimte uit mijn jeugd lijk ik later in mijn leven nodig te hebben. Ik groeide op met een zus en broers in een gelovig gezin. Mijn ouders leefden het geloof voor, namen ons mee naar de kerk. Ze leven nog steeds, in Doodstil. Kenmerkend is dat ze bij afscheid zwaaien tot je helemaal uit het zicht bent. Een teken van liefde: ze zien je graag. Ik vind dat een mooi beeld. Op mijn zeventiende ging ik uit huis om naar de pabo te gaan. Een fijne en onbezorgde tijd. Daarna kwamen de verantwoordelijkheden: ik ging in het basisonderwijs werken, trouwde met Ernst en we kregen kinderen. Ernst werd predikant na de geboorte van onze eerste dochter. We leefden het leven van pastoriebewoners: overal wonen en je telkens aanpassen.’

Wat leerde je van je ouders?
‘Vertrouwen op God. Mijn moeders geloof in Gods bestaan is onwrikbaar. Ook mijn vader geeft op zijn eigen manier uiting aan zijn geloof. Het zijn allebei echte natuurmensen. Als je bij hen de deur uit stapt, sta je tussen de dieren. Dat echt goed kijken naar de natuur heb ik van hen meegekregen.’

Welke rol speelt geloof in je eigen leven?
‘Het is heel belangrijk voor me. Ik zou niet zonder mijn geloof kunnen. Ik voel me vooral dicht bij God wanneer ik in de natuur ben, omdat ik Hem daar het meeste ervaar; ‘buiten’ heb ik iets van: wow, wat fantastisch, hier zit meer achter!’

Heb je ervaringen die je kijk op God bepaald hebben?
‘Er zijn momenten waarop je opnieuw over God gaat nadenken. Een goede vriendin van mij overleed – moeder van een groot gezin. Dan heb je de vraag die iedereen heeft: waarom? En waarom deze vrouw? Dan ben je eigenlijk boos op God. Maar dat betekent tegelijk dat je wél gelooft in zijn bestaan. In die verwarrende periode ging ik heel veel naar buiten. In de rust van de natuur kom je uiteindelijk dan toch weer terecht bij God.’

Hoe werd je natuurfotograaf?
‘De drang om naar buiten te gaan in die verdrietige tijd bracht ook een verrassende wending in m’n leven: ik zag steeds meer van de natuur. Ik ging steeds vroeger op pad om nóg meer te zien – en dat vast te leggen. Na het overlijden van mijn vriendin werd de drive om er iets mee te doen aldoor sterker. Ik ontwikkelde mijn technische kennis, kocht betere apparatuur. Ik verdiepte me in de leefwereld van dieren, de nachtfotografie kwam erbij, de sterrenhemel. Fantastisch! Ik volgde gewoon mijn interesse en ontwikkelde zelf mijn vakkennis. Ik had nooit gedacht dat ik in mijn uppie ’s nachts door het donker zou dwalen. Maar het is geweldig, ’s nachts buiten! Overdag ook, hoor. Volgens mij loop ik voortdurend met een grote smile op mijn gezicht door het veld.’

Wat motiveert je momenteel?
‘Dat ik heel graag wil laten zien hoe fantastisch de schepping is. Als ik in de natuur ben, kom ik daar als er nog niemand is. Dat zijn heel mooie momenten, zonsopkomsten bijvoorbeeld zijn prachtig! Maar zo weinig mensen maken dat mee. Het overbrengen van verwondering voor de natuur vind ik heel belangrijk. Maar ook oog hebben voor de negatieve dingen: gevolgen van klimaatverandering, dode en zieke dieren, wat er wérkelijk aan de hand is in de natuur.’

Hoe kwam je erachter dat fotografie je lag?
‘Pure hobby was het in het begin. Bij een bepaalde foto van een ree – die nu op de cover van mijn boek staat – dacht ik: hé, ik kan dit, ik kan hier goed in worden. Ik weet bij zo’n foto ook alles over zo’n ree. Het hoe en waarom van reeëngedrag zoek ik dan helemaal uit. Soms moet je uren geduld hebben voor één ‘Ik had nooit gedacht dat ik in mijn uppie door het donker zou dwalen’ foto. Alles moet samenkomen: locatie, licht, weer, tijd, dagritme, gedragspatronen. Met een goede voorbereiding vergroot je je kansen. Natuurlijk blijft er een element van ‘toeval’ – dat is dan God, die zorgt dat een dier op een bepaald moment net langsloopt.’

Hoever ga je voor een mooie natuurfoto?
‘O, daarvoor heb ik best veel over! Vrieskou, storm, hoosbuien, weeromstandigheden waarbij andere mensen denken: ik moet zorgen dat ik thuis ben! Maar zware luchten geven zulke mooie foto’s… ik ga dan goed voorbereid op stap.’

Heb je als fotograaf meer respect voor de natuur gekregen?
‘Alleen maar meer. Ik verwonder me steeds meer.’

Tekst: © Elisabeth (Clasina de Niet)

Elisabeth is een magazine dat ingaat op actuele geloofs- en levensvragen van mensen van vandaag. Het biedt op persoonlijke manier bemoediging en steun vanuit het christelijk geloof. Dat gebeurt in een gevarieerde mix met verhalen van mensen over hoe zij het geloof vertalen naar hun dagelijks leven, met informatieve achtergrondartikelen en reportages over relevante thema’s, een pastorale vragenrubriek, herkenbare columns en gedichten. Er is ook volop plaats voor schitterende natuurfotografie, kunst, humor, psychologie en duurzaam leven. Het magazine richt zich op iedereen vanaf 50 jaar. Bent u nog geen abonnee? Bekijk dan onze abonnementen en word lid!