Pastor en therapeut Philip Troost is overtuigd van het belang van aanraken en wil het taboe op aanraken doorbreken. Hij schreef er een boek over, Raak me aan. ‘Om risico’s te vermijden houden we liever afstand, maar juist dan wordt het onveilig.’
Troost werkt bij Spectrum, een centrum voor therapie en pastoraat en maakt in zijn werk gebruik van aanraking. ‘In de hulpverlening en in het pastoraat is aanraking vanwege alle misstanden een risico geworden. En omdat we risico’s liever vermijden, houden we afstand. Maar ik pleit er voor om die spanning juist op te zoeken. Juist als je afstand neemt, wordt het onveilig. Als jij op een afstandelijke manier met me omgaat, weet ik niet wat ik aan je heb. Dan ga ik gissen. Maar als jij je opent, en naar me toekomt, kan ik aanvoelen waar je behoefte aan hebt. Dan maken we echt contact, en dat is spannender, maar ook waardevoller. En in dat contact ontdek je dan vaak vanzelf wat er wel en niet mogelijk is.
Fijngevoeligheid
Om dat te ontdekken is fijngevoelige afstemming nodig, naar de ander en naar jezelf, zegt Troost. Hoe dat vorm krijgt is lastig uit te leggen, vindt hij. ‘Een knuffel kan ook hard en afstandelijk zijn: dan gebruik je een knuffel om het echte contact uit de weg te gaan. Het heeft te maken met fijngevoelige afstemming naar zowel de ander als naar jezelf. Ontdek waar de grens van die ander ligt, maar voel ook bij jezelf waar je eigen grens ligt.’
Laat vooral je hart spreken
Laat vooral je hart spreken, wil hij maar zeggen. ‘Ik denk dat iedereen gevoelsmatig wel weet wat er kan: de een geef je een hug, de ander een hand. Stel dat je die aanraking vaker wilt inzetten, in het pastoraat bijvoorbeeld, wees je er dan van bewust dat er risico’s aan zitten. Het wordt veilig als je jezelf kent met je behoeftes en valkuilen en daar reëel over bent.’
Spannend
‘Het belangrijkste instrument in het pastoraat ben je zelf. Je mag de genade en het welkom van God communiceren. Daarin neem je jezelf mee. Die kwetsbaarheid moet van twee kanten komen, juist dan ontstaat er verbinding. En daar hoort bij dat je risico’s neemt in het contact.
Ben ik te vertrouwen?
Vind je het spannend om dat op deze manier te gaan doen? Ga dan eerst eens bij elkaar zitten met mensen die je goed kent. Deel met elkaar wat je er spannend aan vindt, wat je valkuilen zijn, en ga eens experimenteren. Als je erkent dat die spanning er is, helpt dat al. Kijk elkaar in de ogen. Vraag jezelf af: hoe eerlijk ben ik over mijn behoeftes in contact? Ben ik te vertrouwen?’
Tekst: Hannah Zandbergen
Beeld: Henrieke van Assen
Dit verhaal komt uit Elisabeth magazine no. 7-2024. Wil je ook ons magazine ontvangen? Word dan vandaag nog abonnee!
