Beslist niet alledaags is de keus om je leven te leiden in twee werelden: de Europese en de Amerikaanse. De populaire christelijke romanschrijfster Elizabeth Musser doet dat. Zes maanden is ze bij haar (klein)kinderen in de States, en het andere halfjaar is ze met haar man Paul in Frankrijk om lokale kerken te helpen. Ze was pas in Nederland voor de lancering van haar nieuwste boek: De vallei van belofte.
Wilde je altijd al schrijfster worden?
,,Sinds mijn zesde wist ik dat ik wilde schrijven. Ik begon met het maken van gedichten. Toen ik negen was, schreef ik mijn eerste roman: Risky, over een meisje en haar hond. Het is nooit gepubliceerd, maar het schriftje heb ik nog steeds. Als klein meisje was ik heel serieus. Ik was vaak verdrietig, zonder dat ik begreep waarom. Maar ik hield al heel jong van Jezus. Hij was mijn Redder, maar vooral ook mijn Helper en Bemoediger. Wanneer ik me verdrietig voelde, dan hielp Hij mij door mijn ogen te openen voor bijbelteksten die mij opnieuw de zekerheid gaven dat Hij altijd bij mij is.
Ik schaamde me: ik had zoveel gekregen terwijl er niets uit mijn handen leek te komen
Tijdens mijn studie Engelse en Franse literatuur voelde ik me vaak depressief. Ik wist niet wat ik wilde met mijn leven en worstelde ook nog met een eetstoornis. Eigenlijk wilde ik schrijven, maar ik dacht dat ik daar geen geld mee kon verdienen. Ik schaamde me: Ik was opgegroeid in Atlanta, in een rijke familie en omgeving. Ik had zoveel gekregen, terwijl er niets uit mijn handen leek te komen.’’
En toen stuurde God je naar Frankrijk…
,,Voor mijn studie bracht ik een semester door in Aix-en-Provence in Frankrijk. Terug in Amerika bezocht ik een zendingsconferentie. Aan het eind moesten we een kaartje invullen: Wil je bidden, steunen of gaan? Ik voelde hoe God mijn hand bewoog om het laatste vakje aan te kruisen. Hij riep mij, zo ervoer ik dat. Eerlijk gezegd wilde ik niet gaan. Ik dacht dat zendelingen oude vrijgezelle vrouwen in zwarte jurken waren, ergens in Afrika tussen de slangen. Maar God had andere plannen. Ik had ook een prestigebeurs aangevraagd, maar die kreeg ik niet. In plaats daarvan opende God de deur naar zending in Frankrijk.’’
Paul was de leuke vrijgezelle jongen in mijn team
Lachend: ,,Ik dacht dat ik me voor twee jaar inschreef, maar dat is inmiddels 43 jaar geleden. Ik heb daar namelijk mijn man ontmoet. Paul was de leuke vrijgezelle jongen in mijn team. We werkten drie jaar samen voordat we verliefd werden. Ik zeg altijd dat het me drie jaar kostte om hem te overtuigen om de rest van zijn leven in mijn team te blijven. Afgelopen zomer vierden we ons 40-jarig huwelijk.’’
Hoe was het om als Amerikaanse te leven in Frankrijk?
,,Het was moeilijk. Frankrijk is prachtig, maar geestelijk voelde het zwaar. Het leek of de mensen Jezus niet nodig hadden. De kathedralen waren indrukwekkend, maar vanbinnen beklemmend. Ik voelde me vaak onder een donkere wolk. Ik miste de vanzelfsprekende overvloed en het gemak van Amerika, en moest op God leren vertrouwen voor alles, ook financieel. Vaak vroeg ik: ’Heer, waarom roept U mij hier, zo gevoelig en dromerig als ik ben?’ Tijdens het bidden ervoer ik dat God deze gedachte in mijn hart legde: ‘Ik riep je niet omdat Ik je in Frankrijk nodig had, maar omdat jij Mij in Frankrijk nodig had.’
Dat veranderde alles. Frankrijk werd de plek waar Hij mij liet zien dat Hij ook mijn Bewaarder is. Psalm 121 werd mijn anker: ‘De Heer houdt de wacht over je gaan en komen, van nu aan tot in eeuwigheid.’ De periode in Frankrijk werd ook onze beste huwelijksopleiding. We leerden vergeven, voor alles bidden, en volledig op God vertrouwen. En daar begon ik met schrijven. Ik voelde me vooral geïnspireerd door God Zelf, die me trok naar woorden en verhalen.
God riep me niet naar Frankrijk omdat Hij mij daar nodig had, maar omdat ik Hem daar nodig had
In Frankrijk ben ik ook van mijn eetverslaving afgekomen. Het leven was eenvoudiger, de winkels sloten vroeg. Daardoor was er niet altijd eten beschikbaar en leerde ik gezondere principes. Maar de depressie bleef. In de kerk werd dat vaak niet begrepen. Mensen zeiden: ‘Je hebt Jezus, dus je hebt niets anders nodig.’ Daardoor voelde ik me alleen maar schuldiger. Maar mijn getuigenis is dat God voorziet op drie manieren: door gebed, de kracht van de Heilige Geest, én Prozac*. Geloof en geestelijke gezondheid sluiten elkaar niet uit. Daarom schrijf ik erover in mijn boeken — de kerk moet hier eerlijk over durven praten.”
Wat zijn jullie toekomstplannen?
,,Ons werk ligt in lokale kerken: bijbelstudies leiden, van jongeren discipelen maken, voorgangers bemoedigen. De laatste vijftien jaar doen we ook pastoraat voor zendelingen wereldwijd. Zendelingen voelen zich vaak geïsoleerd. Wij willen hun een veilige plek bieden. Na 43 jaar zendingswerk gaan we nu met pensioen bij de organisatie One Collective, maar we stoppen niet. We blijven ons leven verdelen tussen twee werelden. Zes maanden zijn we in Amerika bij onze kleinkinderen en daarna keren terug we naar onze Franse kerken om daar lokaal te dienen. En ik ga ook door met schrijven.
Mijn relatie met Jezus is veel inniger geworden
We kijken vol dankbaarheid terug op Gods voorziening. Als je familie en thuis achterlaat, geeft Hij je honderdvoudig terug. Nu zien we onze zonen de Heer dienen en onze kleinkinderen opgroeien. Mijn relatie met Jezus is ook veel inniger geworden. Tijdens het bidden of schrijven ervaar ik dat Hij me met heel veel tederheid en liefde aanspreekt. In mijn gedachten zie ik Jezus als het ware naar me glimlachen, mijn hand nemen en me eraan herinneren dat Hij altijd bij me is. Voor mij laat het de intimiteit zien die ik nu met Hem ervaar. Hij is mijn Redder, mijn Helper, mijn Bemoediger én mijn Voorziener.’’
Elizabeth Musser woont met Paul in Lyon. Ze hebben twee zonen, die in Frankrijk opgroeiden en later in Amerika studeerden, en vijf kleinkinderen. Elizabeth schreef vijftien romans, waaronder Twee werelden, Twee testamenten en Twee bestemmingen uit de bekende Algerije-trilogie. Haar romans zijn in diverse talen verschenen, alleen nog niet in het Frans. In Frankrijk is er minder vraag naar christelijke romans.
*Elizabeth houdt van alliteratie. In het Engels gebruikt ze hier drie P’s: Prayer, Power of the Holy Spirit en Prozac.
Tekst: Daniëlle Feddes
Beeld: privé
Ontvang je onze nieuwsbrief al? Hierin houden we je op de hoogte van nieuwe recensies en artikelen uit Elisabeth Magazine. Wil je voortaan 16x per jaar zelf ons prachtige magazine ontvangen? Word dan lid van de missie van Elisabeth Magazine. Kies hier jouw (proef)lidmaatschap.
