,,Ik hoef me niet aan jullie regels te houden”, zei de Molukse Wilfred Kols in zijn jeugd. Hij haatte Nederlanders: ,,Ik had een afkeer van alles wat wit was. In onze Molukse gemeenschap zag ik veel boosheid en teleurstelling. Mijn moeder vond Hollanders niet te vertrouwen: ‘Ze hebben ons behandeld als honden.’ Ik wilde als de treinkapers worden, hard en gewelddadig.” Wilfred bracht zes jaar in de gevangenis door.
De Molukse Wilfred Kols (55) leefde 18 jaar in een wereld van criminaliteit, drugs en geweld. Hij is inmiddels 17 jaar clean. Kols is spreker en evangelist, is getrouwd en heeft drie kinderen. Hij schreef over zijn ervaringen in het boek Stem van duisternis, stem van licht. In mei is zijn tweede boek uitgekomen. Hij is oprichter van de stichting Mission Prison. Dit jaar is Wilfred Kols de openingsspreker op de pinksterconferentie Opwekking.
Wat kreeg je mee in je jeugd?
,,Mijn ouders waren geen praters, eerder binnenvetters. Dat leidde soms tot emotionele reacties, vooral bij mijn vader. We gingen wel naar de kerk, maar dat was meer uit gewoonte. De religie ging gepaard met voorouderverering. Mijn familie en Molukse vrienden beïnvloedden mij. Door de kilheid en de haat naar Nederlanders rolde ik de criminele wereld in. Rond mijn veertiende begon ik softdrugs te gebruiken en te verkopen, later ging ik inbreken, net als de oudere jongens, mijn helden. Ze waren gewelddadig en gebruikten of verkochten drugs. Op jonge leeftijd zag ik dat een oude barakgenoot uit opvangkamp Vught op een Moluks feest werd doodgeschoten. In deze wereld groeide ik op.”
Wanneer kwam je voor het eerst in aanraking met de politie?
,,Toen ik twaalf was, werd ik onterecht de klas uit gestuurd, waarna ik boos uithaalde naar de docent. Thuis stond de politie op de stoep. Ik kreeg geen ruimte om mijn vader mijn verhaal te vertellen; hij sloeg me met een bezemsteel. Vanaf dat moment besloot ik niets meer van mezelf te delen. Ik sloot mezelf op in mijn eenzame wereld. Mijn gevoelens liet ik niet zien; stoer doen werd een masker. Achteraf begrijp ik dat mijn vader zijn best voor mij deed; dat trauma’s en het achterlaten van familie op de Molukken veel met hem hebben gedaan.”
Hoe reageerden je ouders op het drugs dealen en inbreken?
,,Mijn moeder werd in de kerk erop aangesproken dat ik drugs gebruikte. Zij schaamde zich enorm. Het vertrouwen tussen mij en mijn ouders ging kapot. Mijn moeder takelde geestelijk en emotioneel af: op een nacht liep ze verward buiten en ze moest worden opgenomen. Ze werd vastgebonden in een isoleerkamer. Dat beeld vergeet ik nooit. Ik bleef gebruiken om mijn verdriet en schuldgevoel te verdoven.
Ik had een afkeer van alles wat wit was
Als portier in een discotheek verkocht ik cocaïne. Ook transporteerde ik drugs. Ik sloot me aan bij een onderwereldorganisatie en zette een pistool op het hoofd van mensen om geld te innen, soms in het bijzijn van kinderen. Ik pleegde overvallen en deed mee aan ripdeals (criminele transacties waarbij de ene partij de andere berooft). Vlak nadat mijn 31-jarige vriendin overleden was aan een hartstilstand, werd ik gearresteerd en in de isoleercel gestopt. Nog in de rouw voelde ik me wanhopig en wilde ik een einde aan mijn leven maken.”
Hoe is dat afgelopen?
,,Een cipier gaf me het boek Ik zal nooit meer huilen van Nicky Cruz, een Amerikaanse straatevangelist en voormalig bendeleider . Daardoor veranderde alles. Ik hoorde in mijn hart: ‘Mijn zoon, wat je ook hebt gedaan, Ik hou van jou.’ Die woorden braken me en ik begon te huilen. Gods stem was vol genade en veroordeelde niet. De volgende ochtend vroeg ik bevestiging. Even later landde er een witte duif in de luchtkooi waarin ik elke dag een uur buiten mocht zijn.
Ik heb mijn moeder nog kunnen bezoeken, mager en verzwakt als ze was. Ik vroeg haar om vergeving voor alles wat ik haar had aangedaan. Ze zei: ‘Ja, mijn zoon, ik vergeef het je.’ Ik bad voor haar en toen ik amen zei, blies ze haar laatste adem uit. Ik had vrede in mijn hart.”
Welke keuzes heb je daarna gemaakt?
,,Na mijn vrijlating koos ik voor een nieuwe toekomst. Ik ging naar de kerk en woonde drieënhalf jaar in een leefgemeenschap van Victory Outreach om de Bijbel te bestuderen en zelf te veranderen. Ik trouwde met Jennifer en we kregen drie kinderen. Ook richtte ik een stichting op waarmee ik bijbels en boeken uitdeel in gevangenissen, ook in Indonesië. Nu ben ik spreker en geef trainingen aan gedetineerden en personeel voor Gevangenenzorg Nederland.
Gods stem was vol genade en veroordeelde niet
Mijn identiteit ligt niet meer in wat ik doe, maar in de genade en de naam van Jezus Christus. Het mooiste in mijn leven vind ik dat ik elke dag tegen mijn kinderen en mijn vrouw zeg: ‘Ik hou van je.’ In gevangenissen zeg ik vaak tegen mensen, wát ze ook hebben gedaan: ‘Ik zie in jou een goede vader of moeder.’ Dan breken ze; dat hebben ze nog nooit gehoord.”
Hoe kijk je nu aan tegen wetten en regels?
,,Ik kijk nu anders naar Nederlanders, ik zie hen als mensen en heb ze vergeven. Regels en wetten zijn er om structuur en veiligheid te geven. Belangrijk is om je te realiseren van wie die wetten komen. Gods wetten leren mij over liefde en vergeving. Niet over een God die veroordeelt, maar een God die zegt: ‘Mijn zoon, Ik hou van jou.’ Dat was het keerpunt in mijn leven.”
Tekst Ineke Zuidhof
Beeld Henrieke van Assen, privé
Wilfred Kols is ook te zien en te beluisteren in de Elisabeth-podcast! Kijk op onze website elisabethmagazine.nl/podcast.
