In de rubriek Elisabeth recenseert lezen én beoordelen we nieuwe titels. Tweemaal per maand vind je hier een nieuwe boekrecensie. Ditmaal: Ons dagelijks brood, van Henri Nouwen.
Over ‘Ons dagelijks brood’:
‘Ik hoop dat degenen die dit boek lezen, er nieuw voedsel in zullen vinden voor hun reis naar God.’ (Henri Nouwen). Er wordt veel gediscussieerd over de eucharistie. Het is verfrissend om te lezen hoe Henri Nouwen in dit boek probeert de kern van de eucharistie te beschrijven. Hij begint hiervoor bij de ervaringen van de Emmaüsgangers. Zij wisten niet dat ze met de verrezen Christus onderweg waren, totdat zij hem plotseling herkenden in het breken van het brood. In het Emmaüsverhaal zien we niet alleen de orde van de eucharistieviering, maar ook de hoofdthema’s van een dankbaar leven weerspiegeld. Het erkennen van ons verlies, het opmerken van Gods aanwezigheid, het uitnodigen van de vreemdeling, het in gemeenschap treden en het uitgezonden worden.
Auteur:
Henri Nouwen (1932-1996) behoort tot de meest gelezen spirituele schrijvers, met wereldwijd miljoenen lezers. Hij is geliefd vanwege de manier waarop hij woorden geeft aan een authentiek geloof. Met het thema van vijandigheid naar vriendschap was hij altijd erg in de weer. Het is herkenbaar in ieder mens en in iedere tijd.
Uitgever en prijs:
Uitgeverij abdij van Berne, € 14,99
Onze recensent:
Elisabeth Versluis
Eerste indruk/vormgeving:
Sobere eenvoud voor een groots onderwerp.
Verhaallijn:
Het boek is, zoals de Engelse boektitel aangeeft, een meditatie, een reflectie op de eucharistie. Basis voor de reflectie is de geschiedenis van de twee leerlingen van Jezus die van Jeruzalem naar Emmaüs liepen en weer terug. Henri Nouwen legt deze keuze uit: ‘Dit verhaal spreekt over verlies, aanwezigheid, uitnodiging, gemeenschap en missie, de vijf voornaamste aspecten van de viering van de eucharistie.’
Een fragment uit het boek:
Voor God is spreken scheppen. Als we zeggen dat Gods Woord heilig is, bedoelen we dat Gods Woord vervuld is van zijn aanwezigheid. Op de weg naar Emmaüs was Jezus aanwezig door zijn woord, en die aanwezigheid veranderde droefheid in vreugde en rouw in een vreugdedans.
Het Woord van God is geen woord dat we later nog wel eens in ons dagelijks leven zullen toepassen, het is een woord dat ons, door ons luisteren, hier en nu geneest. De vragen zijn dus: Hoe komt God tot mij als ik naar zijn woord luister? Hoe herken ik de genezende hand van God die mij door het woord raakt? Hoe worden mijn verdriet, mijn droefheid en mijn rouw op dit moment omgevormd? Voel ik dat het vuur van Gods liefde mijn hart zuivert en mij nieuw leven schenkt? Deze vragen leiden mij naar het sacrament van het woord, de heilige plaats van Gods werkelijke aanwezigheid.
Leesbaarheid:
Het is een boek om met volle aandacht op te pakken als we in ons hart uitreiken naar onze Heer en Heiland. Ook voor dit boek geldt: ‘Die oren heeft, die hore’.
Dit is mijn verwachting van het boek:
De Nederlandse titel brengt mij al direct een nieuw inzicht: Niet alleen bidden wij voor onze dagelijks boterham, maar ook zijn wij gezegend met de dagelijkse Eucharistie, het brood dat leven schenkt. Hij biedt zichzelf elke dag aan, omdat we van brood alleen niet kunnen leven.
Maakt dit boek die verwachting waar? Waarom wel of niet?
Jazeker. Al lezend wordt duidelijk hoe ons leven ‘eucharistisch’ kan worden als we de samenhang tussen de eucharistie en ons leven leren zien. Een proces dat door ons uitreiken naar God ons leven lang blijft ontwikkelen. Ondanks alles wat er in ons leven gebeurt en wat ons belast kunnen we proberen de eucharistie (wat betekent ‘dankzegging’) in dankbaarheid te vieren. Het vraagt kleine stapjes van inzicht en verandering om dit te realiseren, en Henri Nouwen werkt dat in dit boek zorgvuldig uit.
Dit valt me op aan het boek:
De helderheid over het verlangen van God naar gemeenschap met elk van ons: ‘een levende, sterke eenheid, een intimiteit die van beide kanten komt, een band die werkelijk wederzijds is.’
Dit spreekt me aan in het boek:
Iets zó groots als de Eucharistie laagdrempelig verwoord door een begenadigd schrijver, is dat een geste van Genade? Een boek dat ons hart wezenlijk kan raken, een menselijke uiting van de Heilige Hostie.
Dit spreekt me minder aan:
Het uitreiken van God naar de mens vice versa wordt omschreven vanuit veronderstellingen die ik niet altijd kon volgen.
Typeer het boek in 3 woorden:
hoop – dankzegging – gemeenschap
Dit wil ik verder nog kwijt:
Deze woorden uit het slotwoord doen een appèl op onze keuze om groots te leven naast de grootsheid van de eucharistie, een boodschap van Henri Nouwen die we mogen koesteren: ‘Jezus heeft ons de eucharistie geschonken om ons in staat te stellen voor de dankbaarheid te kiezen. Dat is een keuze die we zelf moeten maken. Niemand kan dat voor ons doen, maar de eucharistie moedigt ons aan om God te vragen om erbarmen, te luisteren naar de woorden van Jezus, Hem bij ons thuis uit te nodigen, ons met Hem te verbinden en het goede nieuws aan de wereld te verkondigen.’
Wil je meer bemoedigende en geloofsopbouwende interviews, boekrecensies, artikelen en themaverhalen lezen, word dan nu lid van Elisabeth Magazine! Profiteer nu van onze speciale kerstactie: 40% korting op een jaarabonnement!
