Wetten en regels zijn nodig, daar is de liberale burgemeester van Waalre, Marcel Oosterveer (59), helder over. Ze beschermen, scheppen orde en veiligheid. Maar uiteindelijk draait het om meer dan dat. Om verantwoordelijkheid, om trouw te zijn aan wat je belooft, om ruimte te geven én grenzen te stellen. Door zijn visuele beperking – hij is nagenoeg blind – leerde hij ook vertrouwen. „Je moet loslaten dat je alles zelf in de hand hebt.”
Als burgemeester moet je dag en nacht bereikbaar zijn. Is dat niet ongelofelijk zwaar?
„Ja, een burgemeester staat 24/7 aan. Dat is enorm impactvol, ook voor mijn gezin. Soms maak je ingrijpende situaties mee, bijvoorbeeld bij gedwongen opnames van mensen met verward gedrag. De politie en de psychiater adviseren, maar uiteindelijk moet ík beslissen. Dat besluit grijpt diep op iemands vrijheid in. Wetten geven kaders, maar niet altijd antwoorden. Dan komt het aan op luisteren, zorgvuldig afwegen en je geweten volgen.”
Hoe weet je dan dat je het juiste doet?
„Dat weet je nooit met absolute zekerheid. Ik verzamel zoveel mogelijk informatie, luister naar alle betrokkenen en neem dan een besluit. Mijn geweten is daarbij mijn kompas. En mijn geloof geeft me rust: ik hoef niet alles in de hand te hebben.”
Hoe ben je in de politiek beland?
„Ik studeerde economie in Tilburg en later accountancy in Rotterdam, maar ontdekte dat ik beter ben in de praktijk. Ik werd ondernemer en had fabrieken in China, onder meer in kleding en speelgoed. Via die activiteiten raakte ik betrokken bij ontwikkelingsprojecten. Ik zag vrouwen die onder moeilijke omstandigheden alles deden om hun kinderen vooruit te helpen. Dat raakte mij diep.
In Nederland verwachten we vaak dat de overheid alles regelt, maar ik vind dat we zelf ook verantwoordelijk zijn voor onze keuzes. En ik geloof in wederkerigheid: we mogen iets terugdoen voor de samenleving. Ik voel het als mijn plicht om mijn talenten, die ik van onze Heer gekregen heb, zo goed mogelijk te benutten. Vanuit die overtuiging ging ik in 2002 de politiek in. Eerst als VVD-wethouder en locoburgemeester in Eindhoven, later als burgemeester van Waalre.”
Welke wetten en regels zijn voor jou onmisbaar?
„Veiligheid staat voorop. Dat begint bij respect voor elkaars eigendom en integriteit. High impact crimes, zoals woninginbraak of geweld, raken mensen diep en tasten hun veiligheidsgevoel aan. Als je regels stelt, moet je ze ook handhaven. Wie grenzen overschrijdt, moet een consequentie ervaren.”
Welke rol speelde het geloof in je jeugd?
„We waren een liefdevol gezin: mijn ouders, mijn zusje, mijn jongere broertje en ik als oudste. Elke zondag gingen we naar de lutherse kerk. Dat gaf structuur. Vrijheid was er ook, maar binnen kaders. Normen en waarden werden niet uitgelegd als theorie; je leefde ernaar: respect, niet oordelen, luisteren, gezag erkennen, proberen recht te doen. Dat heb ik van huis uit meegekregen.”
Je hebt een aantal lichamelijke tegenslagen gehad. Wat gebeurde er?
„In 2007 kreeg ik een zware burn-out doordat ik te veel combineerde. Daarbovenop kwam een dubbele nekhernia met uitval; ik ben zelfs tijdelijk links verlamd geweest. Dan besef je dat niets vanzelfsprekend is. In die periode vroeg ik me af: wat is echt waardevol? Voor mij zijn dat liefde en aandacht voor elkaar. We leven zo vluchtig en oordelen zo snel. Er is weinig reflectie. Die periode bracht bezinning.
Het voelde alsof er een gordijn voor mijn ogen schoof
De tweede tegenslag was ingrijpender. Eind 2018 kon ik onderweg naar huis plotseling de weg nauwelijks meer zien. Ik ben slingerend naar huis gereden. De volgende dag bleef alles donker; ik zag nog maar twintig procent, alsof ik door een koker keek. Als een breedbeeldtelevisie die verandert in een ouderwets vierkant scherm. In het Oogziekenhuis bleek dat ik een ernstige netvliesaandoening had.
Twee jaar later, onderweg van vakantie naar huis, voelde het plotseling alsof er een gordijn voor mijn ogen schoof. Ingrid, die reed, begon te huilen, want ze wist onmiddellijk wat er aan de hand was: een netvliesloslating. Sindsdien ben ik blind aan één oog en zie ik slecht met het andere.”
Hoe ben je daardoorheen gekomen?
„Ik wist: dit moet ik verwerken en ermee leren leven. Het eerste wat ik deed, was een Bijbel bestellen. De verhalen in de Bijbel spreken mij altijd erg aan, misschien had ik hier steun aan. Maar toen ik hem opensloeg, besefte ik dat ik hem niet kon lezen. Dat was misschien wel het meest confronterende moment. Tegelijk was het ook rijk: ik wist dat mijn geloof me zou dragen; alleen moest ik het anders vormgeven. Via luisterboeken, mensen die voorlazen, via gebed. Ik moest leren mijn handen in die van God te leggen.
Toen ik mijn bijbel opensloeg, besefte ik dat ik hem niet kon lezen
Ik heb mijn beperking geaccepteerd, al ben ik nog elke dag verdrietig dat ik mijn zicht nagenoeg kwijt ben. Tegelijk heeft het me veel gebracht. Na een verbouwing krijg je soms een mooier huis. Ik denk dat ik een mooier huis ben geworden.’’
Hoe functioneer je als burgemeester met zo weinig zicht?
„Mijn beperking heeft me gedwongen tot vertrouwen en loslaten. Ik herken gezichten nauwelijks, maar ik hoor des te beter. Ik ben bewuster gaan luisteren. In een raadsvergadering hoor ik onrust als iemand iets wil zeggen: een schuivende stoel, een hand bij de microfoon. Mijn griffier tikt me aan als iemand zijn hand opsteekt. Dan geef ik het woord. Dat geeft rust in het debat, want mensen weten dat ze aan de beurt komen.
Ik kijk mensen altijd aan. Ik onthoud waar iemand zit, zodat ik in de juiste richting kan kijken. Zo merken mensen dat ik erbij ben en luister. En ik merk dat als ik over mijn beperking spreek, anderen ook gemakkelijker vertellen over hun eigen kwetsbaarheid. Mijn beperking heeft me eigenlijk tot een betere gesprekspartner gemaakt.’’
Marcel Oosterveer (1966) werd geboren in een luthers gezin in Assen, waar zijn vader als militair gelegerd was. Later verhuisden ze naar ’t Gooi en daarna naar Eindhoven. Daar leerde Marcel op de middelbare school zijn vrouw Ingrid kennen. Zij studeerde rechten en is violiste. Het paar heeft drie kinderen (twintigers) en woont in Waalre, waar Marcel sinds december 2022 burgemeester is.
Tekst: Daniëlle Feddes
Beeld: Henrieke van Assen
Lees verder: Odiel heeft de erfelijke oogziekte ADOA en: God zien als je stekeblind bent?
Nog meer opbouwende verhalen, interviews, columns, bijbelstudies en interessante artikelen lezen? Word lid van Elisabeth! Met je lidmaatschap ondersteun je onze missie en maak je de bredere zichtbaarheid van Elisabeth mogelijk. Bovendien ontvang je 16x per jaar ons inspirerende en kleurrijke magazine!
